heavy benim için hayat demek dınlemedığım zaman boşluk oluyor hayatımda...bnim gibi düşünen cok arkadasım oldugunu zannediyorum

güzel bi yazı gerçekten

Grupları çıkarlarımız ve zevklerimizde kullanmayalım önemli olan heavy metal ve o ruh

daha öncede okumuştum gerçekten güzel bir yazı.

çok teşekkür ediyorum yazana..bnm gibi metal müziğe merak duyan ve daha yeni yeni ısınmaya başlayan biri için çok makbul geçti

Yeni nesil heavy metal grupları çok sağlam...

Dream Evil, Primal Fear kaliteli gruplar..

(Gerçi ne kadar yeni nesil tartışılır ama)

özellikle NWOBHM gruplarına ayrı bir sempatim vardır.motörhead,iron maiden,saxon,judas priest,venom,def leppard,angel witch,diamond head kuşkusuz bu akımın en sevilenleri.heavy metale kattıkları tartışılamaz

Helloween ve Gamma Ray de gelecekmiş yakında...

Oooo çok iyi şeyler oluyor Türkiye'de...

Spn zamanlarda kafamı kurcalayan bir soru..
Heavy Metal'in Bir Ruhu Var mı?

Bugün bir süredir zihnimi kurcalayan düşüncelerimi buraya yansıtmak istiyorum. Tabii bu yazıya başlık olarak seçtiğim soruyu hakkıyla cevaplamak için acemi olduğum düşünülebilir. Veya böyle bir değerlendirmeyi bu müzikle daha uzun süredir haşır neşir olmuş birinin yapmasının yerinde olacağı söylenebilir. Her halükarda yapmaya giriştiğim ukalalığı tamamlayacağım.

Bir süredir kendime bu soruyu soruyorum. Çünkü bu müziğe önyargıyla yaklaştığım ve uzak durduğum günler de var ve hatırası benden çok da uzak değil. Nasıl oldu da Heavy Metal'i sonradan bunca sevmeye başladım? Melo-Daeth/Heavy arasında bağ kurdum?

Tabii eski uyuşmazlığımı hatırlayınca Heavy Metal'e yönelik eleştiri ve genel yargıları zihnimde tartmam kaçınılmaz oldu. Şimdi bu eleştirilerin çoğunluğu bu müziğin sert yapısını, öfkeyle dolu asi içeriğini öne sürmekte.. Gerçekten de son yüzyılın hırçın ve asi haykırışı Heavy Metal; kendini hep bir şeylerin karşısında konumlandırıyor.

Ve ilginçtir; bu "karşı duruş" gözlemlediğim kadarıyla Heavy Metal dinleyen ve seven kitlenin de kendi felsefesinin açılımı adına sahip çıktığı bir tavır ve kendi anlayışını, bu müzikle arasındaki ilişkiyi betimlemek için kullandığı bir söylem aynı zamanda..

Topluma, dinsel-sosyal önyargılara, kapitalizme, savaşa, dünya düzenine, aşka, ölüme ,yaşama vs.. Ama hep karşı çıkış, hep yıkıcı ve sert bir isyan.

Fakat neden? Neden bu yırtıcılık? Bu hırçınlık niye?Heavy Metal'i hep birşeylerin karşısında olmak zorunda bırakan ne?

Yoksa gerçekten de "karşı duruş" olarak özetleyebileceğimiz olgu pek çok tutkununun da dile getirdiği gibi bu müziğin felsefesini-ruhunu-özünü mü teşkil etmekte?Bence hayır..

Çünkü Heavy Metal'in ruhu olarak öne sürülen isyan olgusuna farklı örneklerle karşı çıkmak ve bu müziği yapan gruplar arasında kolayca tespit edilebilecek belirgin çelişkileri ortaya koyarak bu tezi çürütmek mümkün görünüyor..

Misalen, bir yandan Manowar "Hail and Kill" çığlıyıyla savaşa çağırırken öte tarafta Vendetta "..no more bombs, no more war" diye haykırabiliyor.

Bu manzaraya bakınca Heavy Metal felsefesi diye bir şeyin olmadığı ; kim içini neyle doldurursa onu yansıtan bir müzik türü olduğu pekala iddia edilebilir. Bence bir bakıma öyledir; yaptığınız, dinlediğiniz müzik öncelikle size ait olmalıdır. İçinde sizden bir şeylerle dolu olmalıdır.(Peki bir müziğin bana ait olması gerçekten ne demektir?Neyse.. Bu sorunun cevabı için acele etmeyeyim.)

Lakin ben yine de Heavy Metal'in kendine ait bir ruhu olduğu kanaatindeyim. Çünkü her ne kadar içine doldurulanı yansıtsa da, bir şeyler anlatma gücüne sahip her sanat gibi bir şeylerle uyuşmazlık yaşayabilmektedir.Bu müziğin içine çok şey doldurabilirsiniz ama haysiyet sahibi her varlık gibi o da bazı şeyleri içine almayı reddedecektir. Ya da üzerine monte etmeye kalktığınızda müziğin niteliğini kaybettirecek şeyler mevcuttur diyelim. Ve olmalıdır da.

Ancak uyuşmazlığın ve çelişkinin kendisi Heavy Metal'in ruhunu teşkil etmiyor. Bence bu ruh Heavy Metal'in insanı kendisiyle yüzleştiriyor olmasında gizli ve bence öfke ve isyanın ardındaki gerçekte bu. Çünkü tüm o gerginliği ve yırtıcılığı aslında doğumundan beri, toplumsal-dinsel-ırksal öğelerin dışardan yüklenerek yarattığı yapay kimliğin altında birden kendi varlığının farkına varan insanın silkinişinden ibaret..

Tabii kendi olmak Heavy Metal'e ait görülemeyecek denli büyük bir düşünce. Ben de bunu iddia etmiyorum zaten. Fakat yapay olan her şeye ,huzursuzca hissetiğimiz özü kapatıp gölgeleyen sahteliğe karşı bir rahatsızlığı dillendirebildiğini düşünüyorum.

Çılgınca bir hırs ve hızla hareket eden parmaklar elektro gitarın tellerini mi titretiyor sadece? Sanki o parmaklar hem bizim hem şarkısını dillendirdiği şeyin üzerindeki ölü toprağını eşeliyor gibi.. Acelesi diri diri gömülmüş bir insanın çılgınlığı..

Üstelik sadece dinleyicisine odaklanmış bir tavır da değil bu. Üzeri hazır yargıların çelikten sisiyle örtülmüş her meseleye elinde balyozu ve keskisiyle yaklaşıyor Heavy Metal.

Hırçınlığı, hızı ve öfkesi; hep dertsiz, tasasız kabullenişlerin perdelediği sorgulanmamış ,anlaşılmamış olanı hissetmenin huzursuzluğundan.

Bu bir isyan.. Kalpten, ruhtan gelen bir isyan; hiphop gibi mide ve penisten gelen b.ktan bir asilik değil!

Ve bence tüm bunlar sözlerin anatomisinden ziyade bütün halinde müziğin vücuda gelişinde ,melodinin akışında ya da akış biçiminde hayat bulmakta..

Ağır Metal toprağın derinliklerinde.. Tırnaklarıyla tüm hızıyla toprağı yırtarak ilerliyor.Çünkü tüm huzurluğuyla biliyorki bir ışık ve bir gökyüzü var yukarıda göremediği..

Şmdi bunlar benim gözlemim ve benim kanaatim tabii.Pekala karşı çıkılabilir. Ama kendi cevabımı bir yana bıraksak bile bir soru varlığını devam ettirir bu durumda:

"Heavy Metal'in bir ruhu var mı?"

herşey var bu yazıda....

Gönderen: @element-eighty

herşey var bu yazıda....

Ne manada söylediniz? Kestiremedim üzgünüm

sadece bu yazıları yazma zahmetıne hevay metal askıyla katlanan herkesı kutluyorum..bravo..sadece 80 ve 90 heavy - trash gruplarını verdıklerı gazı ozluyorum baska bısı degıl...and justice for heavy metal...

Türk dinleyicisi heavy metal konusunda sınıfta kalmaya mahkum görünüyor.

Belli bir kitleye hitap etmesi önemli değil BİRKAÇ kişi de kalsak bu müziği dinleyen olacaktır.

Gönderen: @kalmah

Spn zamanlarda kafamı kurcalayan bir soru..
Heavy Metal'in Bir Ruhu Var mı?

Hırçınlığı, hızı ve öfkesi; hep dertsiz, tasasız kabullenişlerin perdelediği sorgulanmamış ,anlaşılmamış olanı hissetmenin huzursuzluğundan.

Bu bir isyan.. Kalpten, ruhtan gelen bir isyan; hiphop gibi mide ve penisten gelen b.ktan bir asilik değil!

"Heavy Metal'in bir ruhu var mı?"

işte bu Heavy metal dinleyiclieri müziğin doğal isyanını hiç yılmayan yanını sever Heavy gücü temsil eder kalpten ruhtan gelen...gerçek heavy metal gruplarından heavy ruhu olan herkes bu duyguları hissedebiir