Bir sonbahar başlangıcı daha , şehir griliği ile üzerime yıkılmaya hazırlanıyor.Ne sarı yaprakları nede göçmen kuşları betonların arasından kendilerini fark ettirmeyi başaramıyorlar zaten.Rüzgar boş sokakları kol gezerken uğulduyor yine yalnızlığımı kulağıma.

Yaşlı,pis sakallı uyuz köpeklerim var.En az benim ki kadar kirli yüzleri.İnsanlardan kaçışıyorlar her defasında bir tekme yemekten korkarak,o sadakat yok artık onlardada sadece korku ve bir gün daha yaşama ihtimali ile dolu bakışlar var donuk gözlerinde.Hep bir sigarada bana ver aga der gibi bakışlarının arasında aç karınlarının guruldamısını duyuyorum,tıpkı akşam pazarından artıkları toplayan çocuklara benziyorlar.Yalnızlığa itilimişlik duygumuzu nasıl onlarada aksettirmişsek?Bir tekme bir tekme daha.....

Bu kadar mı kötü durum,vapurların peşine düşen martıların ağzında simitler yok artık,sigara izmaritleri yer oldular.Bişeyleri kaybederken insanlığımızıda kaybettik sanırım.

Kokuşmuş barlarda yalancı mutluluğu arayan çocuk bedenli cesetlerle doldu etrafım.Bir yudum yalancı mutluluk için orospu kırmızısı makyajlı maskelere bürünmüş insanlık,katlede katlede bitiremedik geçmişimizi.Oysa en cok çocukken yapılanlar kırmamışmıydı kalbimizi?Şimdi o çocukların hayallerini bizler kullanır hale geldik,yazık.

Bir sonbahar yaklaşıyor gene bulutlu,yağmaya hazır.Anadoludan göç başlıyor bu yorgun şehre kaç kişi harcanak , kaç kişi kalbindeki yalnızlığıda kaybedecek.... Üniversite hayalleri yerine arka sokakda boş bir şarap şişesinin içine yazılan ağıtlar kalacak..Bu şehir hep sonbaharları üzerime çöker karabasan gibi.Gene kusma krizleri tutacak beni..

Galiba insanlığım yaşlanıyor ben değil..

Yazık bizlere...