Bir gün daha kaybolurken ufukta; aklım elem şiirleriyle dolu, gözlerimde oluk oluk kanayan gözyaşları var. Acıların orta yerinde yüreğim kan ağlıyor. Canım neredesin?

Oysa biz böylemiydik bir zamanlar. Sevgilerin en güzeli yeşermişti körpe yüreğimizde. Su gibi, hava gibi, mutluluk tutkumuz olmuştu. Hani kimseler bozmayacaktı aramızı? En küçük şeylerde kutlu olmasını bilecektik. Ben sana yaşanmamış, bu güne kadar kimselere yazılmamış şiirler yazacaktım. Olmadı be sevdalım, olmadı. Yüreğimin senin için bir volkan gibi yanıp tutuştuğunu anlamadın. Anlamadın canım, anlamadın şair yüreğimin coşkularını.

Şairler acı çekmez, keder çekmezse bir satır şey yazamazlarmış. Şairler tıpkı bir ressam gibi, titrek elleriyle kendi kaderlerini çizerlermiş ak kâğıtlara. Bak ! Benim de ellerim titriyor. Sensizlikten ve verdiği çaresizlikten titriyor bedenim. Artık yağmurda yürüyemiyorum ben. Zaten sevmezdim yağmurda yürümeyi bilirsin. Sana rüzgarım ol demiştim. Şimdi rüzgardan da nefret ediyorum. Ve anladım ki, yağmurdan nefret eden rüzgarla dost olamazmış.

Çılgın bir denizde bata çıka yol alan; küçük bir tekne gibiyim senin karşında. Ne dümenim, ne de yelkenim var. Ve biliyorum bu küçük tekne bir gün azgın dalgalarla yaptığı bu mücadeleyi kaybedecek, ve enginlerde kaybolacak.

Sana sesleniyorum. Güç ver kollarıma, güç ver bedenime, gözlerime ışık ver. Mutlu olmak, yaşamak istiyorum...

VOCAL