geldin
gelmeni ben dilemiştim
itiraz etmedin
bekliyordum seni
eski çınar ağaçlarının altında
yıllar geçti sonra
dostluk,arkadaşlık adına kuruldu dünya
ne bilirdim yıkılacağını?
Bilemedim
Kırıldı aynalarım üstüme
Çizik çizik
Kan kan
Gidiyordun
Gördüm gölgelerini
Gücüm yoktu kal diyecek
Ama dedim
Defalarca kez
Peşinden geldim
Bana yabancı yolların ardından
Gitmiştin
Bulamadım
Gittin..
Şehirlerce uzağa gider gibi
Gittin..
Beni yokluğunun sancılarıyla bırakarak
Yeni acılar doğurdum rahmimden
Hiç hissetmedin
Ve gelmedin
Gel demedim
Ama geleceksin biliyorum
Daha vakit gelmedi
Acelesi yok
Kimse için
Dönüyorsun ait olduğun yere
Bana da döneceksin
Yazın sonu,kışın başı
Yoksun hala
Ama gökyüzünden doğan ilk baharda olacaksın burada
Bugüne dek alçalmadım,düşmedim,sarsılmadım.
Sari Lacivert rengimiz
Fenerbahçe herseyimiz
Hiçbir seye degismeyiz
Çünkü Fenerbahçeliyiz
Ömrümde tek bir zevkim var,boks.
hayranım sana şeyma.canım benim.
Bugüne dek alçalmadım,düşmedim,sarsılmadım.
Değişik ruh halleri içindeyim.
Ömrümde tek bir zevkim var,boks.
İçimden hiçbir şey yapmak gelmiyor.Sınav stresi ve annemin dırdırlarının tam ortasındayım.İçimdeki boşluğun sesinde yankı yapıyor bir isim;Görkem,
Görkem!
Görkem..
Ömrümde tek bir zevkim var,boks.
Keşke bir Beyoğlu Rapsodisi hainliğinde katil olsam..Tüm hislerimi ve tüm duyu organlarımın katili olup put gibi biri olup çıksam..
Ömrümde tek bir zevkim var,boks.
Ne boktan şeyler vs.
Ömrümde tek bir zevkim var,boks.
Dar,küçük sokaklı bir şehir..
Yürüyorum aşka..
Bunca uzun yol,ve bunca az zamana karşı..korkmuyorum..
Yıllar sonra yeniden bir güven çocuksu
Kime olduğunu dahi bilmediğim
Onu tanıdığım izbe kafedeyim
Yabancı yüzlerin arasında çalışıyorum onunkini tanımaya
Ve bulmak..
Ve kavuşmak..
Ve tamamlamak yarım kalan bir şeyleri
Bitmez dediğim tüm hikayelerimin bittiği noktada bıraktı beni
Yarım bırakmadı geçmişimi..
Döndüm şu dört duvar İstanbula
Bir şehir bırakarak ardımda..
Bugüne dek alçalmadım,düşmedim,sarsılmadım.
Gerçek nedir?
Kim bilebilir cevabını?
Bir dervişe sorsam,yada fakir bir babaya
Ne diyebilir bana?
Bir öpücük müdür gerçek olan
Yoksa bir fahişenin ruhunu arayışımı
Sen gerçek miydin?
Yada ben yeni noktalanan bir hikayenin ardından sana ne kadar gerçektim?
Ama biliyorum bir şehir doğdu kalbimde
Hissediyorum bunu
Ve dileğim gerçek oldu
Yırtılan gökyüzünden yıldız tutmadan
Bugüne dek alçalmadım,düşmedim,sarsılmadım.
O şimdi yalvarıyor bana sesinin en sakin tonuyla
Duyuyorum ‘gitme’ler yükseliyor tozların arasından
Saçlarımın arasında gezinen elleri,boynumdaki öpüşü
Ve dudaklarımı acıtan sakalları
Şimdi hatıra diye bakıyorum ucuz bir şekere
Kartpostal gibiydi onunla yaşadığımız acı
Bugüne dek alçalmadım,düşmedim,sarsılmadım.
Utanıyor Tanrıçalığım bir gün batımı kendinden..
Bugüne dek alçalmadım,düşmedim,sarsılmadım.
Ve perde açılıyor yeniden..!
Benim oyuncu ve sefil ruhum
Acıyamıyorum bile artık sana
Ve merak etme elbet nefrette edemiyorum
Ama değer miydi bunca hikayeye
Bunca oyun,bunca oyuncuya
Başlatıyorsun gene en sessiz trajediyi
Dön bak!
Bir kez cesur ol!
Bak harcadığın hayatlara,bak harcadığın hayatına!
Yapabilir misin,cesur olabilirsin?
Yapamazsın
Korkaksın,acizsin..
Sevemeyecek kadar maske dolusun..
Ne kaldı kalbinde hayata dair
Eski bir mezarlık gibi tenin
Onca dokunuş,onca yalan
Biliyor musun,utanıyorum artık senden
Seni neyin beklediğini sanıyorsun
Yabancı bir ev daha kaldırabilir misin?
Bir kez daha dönebilir misin geceye?!
Yansımaların,yansıttığın yalanlar
Söyle,kim görüyor onları senden başka
Kimi inandırdın bunca yıl?
Kendin bile inkar ediyorsun artık varlığını
Hissediyorum,kaçıp gitmek istiyorsun içimden
Peki ya ben ne yapacağım seninle?
Bugüne dek alçalmadım,düşmedim,sarsılmadım.
Atam izindeyiz; biz de Fenerbahçeliyiz!
Ömrümde tek bir zevkim var,boks.
uzun uzadıya yazamayacağım.başım dönüyor.dün gece düşünmekten korktuğum için erkenden uyudum.buna rağmen elimi kaldıracak dahi gücüm yok.ama içimde bişeyler sana dair yazmaya itti beni.umarım aciz kalemime karşı gelip saçma sapan bir yerde kesebilirim yazmayı.
konuşamıyorum karşında.konuşamıyorum bana sıkıca sarılırken.konuşamadığım için yazıyorum.bilmem kaçıncı kez delirmekten korkuyorum.adını koyamadığım birşey beynimi kemiriyor.her yana saldırmak geliyor içimden yada bunu bir kenara itip senin yanına gelmek.senin yanın dediğim yer neresi acaba?
bilmiyorum,belki de yarın akşam yanına gelirken beni saracak olan heyecan bir kaç dakikada umutsuzluğa dönüşür.bilmiyorum,hala bıraktığım yerde misin acaba?lanet iş görüşmenin kötü geçmesi için dua ediyorum.ne kadarda bencilim.ama üzgünüm,seni göremeyecek olmanın düşüncesi çıldırtıyor beni.
bir an önce yarının gelmesini istiyorum.seni arayıp yerini öğrenebilirim,zar zor tutuyorum kendimi.
Bugüne dek alçalmadım,düşmedim,sarsılmadım.
Ya ben ne kadar aptalım.
Ne kadar çocuk,ne kadar hayıfsızım..
Oysa daha 20 gün önce
saat dilimlerini parçalayıp,
gecenin uzun vaadine kanmayı bekleyen
aptal bir aşıktım..
Ya şimdi..
Şimdi sadece aptalım.
Ömrümde tek bir zevkim var,boks.
