Seninle yürüdüğümüz o yollar artık yalnız ,karanlık hepsi çıkmaz sokağa çıkıyor.O caddeye beraber girip yarardık kalabalığı ışığımızla aydınlatırdık o karanlığı ama artık yok ...
bir gün olupta yolun düşerse ben o yürüdüğümüz yollardayım aydınlanmamızın bıraktığı izin altında
biliyorum geri geleceksin o kadar kolay olmayacak bu bunuda biliyorum
....

( 8 )

hatalar yaptın..
ve binlerce kez bir daha hataya düşmemek üzere sözler verdin kendine..
Ancak tutamadın sözlerini..
Kaçlarca adam qirip çıkmıştır bilmem hayatından, ama sen yine de uslanmamışsındır.. Aklının ayak izlerini takip etmişsindir..
Kalpleri kırmış, kendini ele vermiş ve hırpalanmışsındır..
Bazen karar anlarıyla karşı karşıya kalmış, sen yine aklını dinleyip, kalbini izne çıkarmış, kendine değil hep başkalarına acımış ve yeniden serilmişsindir olabildiğince yere..

qenç değilsin sen artık..!
Bazen korkutuyor yaralı qeçmişin.. Umutsuzlukla umut, içindeki ysşlı ruh ile yara almış bedenin yan yanadır şimdi senin..
Bakışlarında ki hüzün hiç terk edememiştir seni.. Yinede anları yaşayıp mutlu olabilmeyi unutmamışsındır ama..
Bir taraftan hayatın kısalığına küfrederken, kendini başkalarıyla karşılaştırmış, ama yine de iyi bi hayat sürdüğüne karar vermişsindir..
Hemen sonra hüznün esiri olmuş, şikayetle başlamışsındır hayattan aaldığın pay'ından..

Ve hayatın sensiz de yaşanıp qideceğini düşünmüşsündür hemen ardından..

Ve qülümseyerek açarsın yeni bi sabaha qözlerini.. hayata bir kez daha merhaba demek qeliyordur içinden..

... bindokuzyuz84

"Acaba…
Güne hayat veren ışık qibi
Sıcak mısın?
Ya da uzatsam ellerimi
Ellerimi tutacak mısın?

Diyelim ki sen
Karakışın arkasında baharsın
Aylardan kasım ve ben yalnızım
Kış da geçer olsun yine beklerim
Ben beklerim dünya dönsün yeter ki

Benimkisi sadece bir umuttur belki
Söyler misin aşk her şeye değer mi"

alıntıdır ama hoş oldu şu Kasım'da ..
hani aşk başkadır ya bu ayda..

(9)

suspus olmuş zaman.. ve gece yarısı çoktan geride kalmıştır..
duvarlara bakmaktan, yorganla bouşmaktan bitkin düşmüşsündür..
süzülürsün yatağından..
çıkıp yıldızların altındaki yalnızlığa bakıyorsundur..

yıldızlar kadar yalnız ve upuzaklarda olduğunu hissedersin.. Koca bi kentte yalnız kalmanın ne demek olduğunu duyumsayarak..
Oysa bi zamanlar ne kadarda yakındın yıldızına..
Yaşadın, gördün.. ve yanıldın işte..!
yıldızlar ne kadar da uzağında kalmış artık şimdilerde..

İnandırdığın hayallerimiz geliyor aklıma birer birer.. Ölümün kıyısından kaçkez döndüğünü ve içini ateşle sardığım o boşluğunun artık buzla dolduğunu..
Küskünlüklerini, hayal kırıklıklarını düşünürsün..
Kendin gibi kıstırılmış kadınların hislerini, kalplerinde sakladıkları nice duyquyu, mahkumiyetlerini düşünürsün..

Başını yastığa koymak istersin sen şimdi..
Ardından fısıldarsın karanlığa " herşeyimi aldınız, bi düşlerim kaldı bana ..rüyamda bile gerçekleştiremeyeceğim düşlerim.."

ağlarsın, tutmaya çalışır ama hıçkırmaya başlarsın..

..bindokuzyuz84 __(29.11.07)

yazılanların bazılarını okudum.bazılarını ise çaldım ondan haberisiz.

umut ölür şiir yazarım;
kağıt ölür,kalem ölür.
umut doğar şiir yazarım;
ölüme ayıp olur.

bana bakan her gözde
utanır yalnızlığım.
ve gecemin ışıkları
günümün yalnızlığı kadar yanar.

günler sonra bir derya hüzün oldu yaşamak,
her geceden bir damla daha alarak.
hiçbirisi başlamadı bitişlerimin,
bir gün başlayacak.

her okudugumda aglamak istiyorum ama artık onuda beceremiyorum güliz.ne olursun yardım et artık.

Bu bir bilinç kaybı degil, bir kaybın bilincidir... "

Artık çıkmıyorum odamdan bugulu pencereler ardından gri renkli günü seyrediyorum.[Sancım!]

Bir fincan çay sıcaklıgı, birkaç kalp ağrısı benimkisi. Soguk duvarlar üzerime geliyor sanki. Ve seninle savastıgım kendimle yine sana yeniliyorum. Her geçen dakika bir kez daha vuruluyorum meydanlarında. Ardı arkası kesilmeyen kayıplar veriyorum uğruna.

Kalbimin kırıkları etrafa dagılırken, bir yanımı yine sana teslim ediyorum. Bu sessiz ve sensiz direnisin ardından kalan: Yanıp kül olmus birkaç fotograf bir de ben dizlerimin üzerine çökmüs, nefessiz kalmışım.. Konusamıyorum...

Sönüp sönüp yanıyor yıldızlar.Ellerimi uzattıkça kaçıyorlar benden.Kaçıyorlar düşlerimden. Uzun ve karanlık koridorlar var simdi önümde. Her adımda bir parçamı kaybettigim, her kalp atımında acı çektigim. Tutuklanıyorum...

Hücremde, bir parça ekmek, ekmeğimi yokluğuna banıyorum ve her lokmada düğümler, çözülüp suretine,dudaklarına dokunmayı bekleyen kelimelerim birikiyor boğazımda. Sahipsiz günlerin en son anlarında adını yazıyorum kara kara duvarlara. Hücremde içinde boguldugum yalnızlıgım var. Elimde, dumanında hayaller biriktirdigim sigaram, dibinde kendimi aradıgım korkularım var. Her nefesimde de sen. Bilmiyorsun, üsüyorum...

Gün geçtikçe daha da büyüyorsun içimde. Gözlerin kahverengi sonbaharıyla sarıyor bedenimi. Kalbimdeki kardelenlerim soluyor. Ve ben seninle bahara küsmeyi, kahverengini sevmeyi seviyorum. Seni bekliyorum soğuk ve ıssız yalnızlıklarda, gelmemenin korkusuyla dolan hayal peronlarında. Şimdiyse kirpikten parmaklıklar arkasında yine sana yazıyorum hayallerimi. Her zaman gözlerinin sonsuza dek gözlerime degmesini isterdim. Ama simdi gözlerinde mahkumum. Her gülüsünde sıcacık parıltılar hissediyorum içimde. Ve her üzüldügünde ardına sıgındıgın gözyasları görüyorum, ürkek ve beyaz bir yagmur gibi düsüyorsun kalbime. Düşlerim da yoruldu artık. Yalnızlıgımın gölgesinde yesertmeye çalıstıgım senin için derleyip toparladığım düslerim.Onlar da terkdecekler biliyorum. Senin gibi, mavi gibi... Artık sevdan sarmayacak kalbimi. Terkedilmişliğin ve seni kaybetmeninin esaretinde kırılıyor bedenim. Soluyorum..

Karanlıgımın koridorlarında kaybolmuş, pas tutmus kalbimin nice kabuslar yerine bu denli güzel bir rüyadan uyanmasının verdigi hasarı hala tesbit ededebilmis ve tamir edebilmis degilim. Bu bir neshter yarası kadar agır, sert rüzgarlara karsı aglayabilmek kadar zor. Ve akıp giderken kum taneleri avuçlarımdan, sensizliğinin senle olan anlarında kaybediyorum kendimi. Kuramıyorum seni sevmediğini söyleyen cümleleri. Günden güne yitiyorum. Bilmesen de ben kanıyorum...

Dedim ya artık çıkmıyorum odamdan. Ne çayın sıcaklıgı kaldı içimde ne de resmin, masamda. Senden öncesi yoktu. Senden sonrası da yok artık. Aksamları seni karsıma alıp sonsuz sohbetler ederdim bazen. Şimdi o aksamlar da yok.Bak bir sonbahar daha geçti sensiz. Artık baharım, günüm, gecem de yok. Sonbahar gibi yanıyorum...Geriye dönüp bakıyorum da.. Pencere kenarındaki zamansız titremelerim, masanın üstünde seni anlattıgım denemelerim, radyoda yine aynı sarkıyı duyuyorum

Haberin Yok Ölüyorum...

"...

biz aşka aşık birer iki aşıktık imkansızlık sınırında...
gözlerin göremediği sevdaya tutsaktık
sıra dışıydık…özeldik..
ateşle suyun hikayesindeki gibi
birbirlerine olan imkansızlıkları gibi
ateş suya yaklaşsa su buharlaşıyordu ya hani
su ateşe gitse ateşi söndürüyordu
hani o yüzden su, sırf sevdiği zarar görmesin diye
dağları aşmış bilinmez diyarlara ulaşmıştı
ateş ve su gibi, gece ile gündüz gibi…
imkansız aşkların en görkemlisine şahit olacak gelecek günler
hiç sahip olamasam da sana
hiç dokunamasam da tapılası vücuduna
hani hiç göremesem de gece gözlerini
bilmesem de dudaklarının tadını
söyleyemesem de adını hiç kimseye…
bekleyeceğim sevgili..
kendi derinliğimde boğulsam da
bir gün buharlaşacağım günü bekleyeceğim..

.. "

Eğer bu son şiirini daha önce okumuş olsaydım inan ağlardım... Muhteşem olmuş ve sanki seninle hayatlarımız paralel gitmiş ya da sen benim patikayı takip ediyorsun

Dağları tepeleri aşarken tükenme... Dikkatli ol...

Gönderen: @metalwarriorsbydn

Bu bir bilinç kaybı degil, bir kaybın bilincidir... "

Artık çıkmıyorum odamdan bugulu pencereler ardından gri renkli günü seyrediyorum.[Sancım!]

Bir fincan çay sıcaklıgı, birkaç kalp ağrısı benimkisi. Soguk duvarlar üzerime geliyor sanki. Ve seninle savastıgım kendimle yine sana yeniliyorum. Her geçen dakika bir kez daha vuruluyorum meydanlarında. Ardı arkası kesilmeyen kayıplar veriyorum uğruna.

Kalbimin kırıkları etrafa dagılırken, bir yanımı yine sana teslim ediyorum. Bu sessiz ve sensiz direnisin ardından kalan: Yanıp kül olmus birkaç fotograf bir de ben dizlerimin üzerine çökmüs, nefessiz kalmışım.. Konusamıyorum...

Sönüp sönüp yanıyor yıldızlar.Ellerimi uzattıkça kaçıyorlar benden.Kaçıyorlar düşlerimden. Uzun ve karanlık koridorlar var simdi önümde. Her adımda bir parçamı kaybettigim, her kalp atımında acı çektigim. Tutuklanıyorum...

Hücremde, bir parça ekmek, ekmeğimi yokluğuna banıyorum ve her lokmada düğümler, çözülüp suretine,dudaklarına dokunmayı bekleyen kelimelerim birikiyor boğazımda. Sahipsiz günlerin en son anlarında adını yazıyorum kara kara duvarlara. Hücremde içinde boguldugum yalnızlıgım var. Elimde, dumanında hayaller biriktirdigim sigaram, dibinde kendimi aradıgım korkularım var. Her nefesimde de sen. Bilmiyorsun, üsüyorum...

Gün geçtikçe daha da büyüyorsun içimde. Gözlerin kahverengi sonbaharıyla sarıyor bedenimi. Kalbimdeki kardelenlerim soluyor. Ve ben seninle bahara küsmeyi, kahverengini sevmeyi seviyorum. Seni bekliyorum soğuk ve ıssız yalnızlıklarda, gelmemenin korkusuyla dolan hayal peronlarında. Şimdiyse kirpikten parmaklıklar arkasında yine sana yazıyorum hayallerimi. Her zaman gözlerinin sonsuza dek gözlerime degmesini isterdim. Ama simdi gözlerinde mahkumum. Her gülüsünde sıcacık parıltılar hissediyorum içimde. Ve her üzüldügünde ardına sıgındıgın gözyasları görüyorum, ürkek ve beyaz bir yagmur gibi düsüyorsun kalbime. Düşlerim da yoruldu artık. Yalnızlıgımın gölgesinde yesertmeye çalıstıgım senin için derleyip toparladığım düslerim.Onlar da terkdecekler biliyorum. Senin gibi, mavi gibi... Artık sevdan sarmayacak kalbimi. Terkedilmişliğin ve seni kaybetmeninin esaretinde kırılıyor bedenim. Soluyorum..

Karanlıgımın koridorlarında kaybolmuş, pas tutmus kalbimin nice kabuslar yerine bu denli güzel bir rüyadan uyanmasının verdigi hasarı hala tesbit ededebilmis ve tamir edebilmis degilim. Bu bir neshter yarası kadar agır, sert rüzgarlara karsı aglayabilmek kadar zor. Ve akıp giderken kum taneleri avuçlarımdan, sensizliğinin senle olan anlarında kaybediyorum kendimi. Kuramıyorum seni sevmediğini söyleyen cümleleri. Günden güne yitiyorum. Bilmesen de ben kanıyorum...

Dedim ya artık çıkmıyorum odamdan. Ne çayın sıcaklıgı kaldı içimde ne de resmin, masamda. Senden öncesi yoktu. Senden sonrası da yok artık. Aksamları seni karsıma alıp sonsuz sohbetler ederdim bazen. Şimdi o aksamlar da yok.Bak bir sonbahar daha geçti sensiz. Artık baharım, günüm, gecem de yok. Sonbahar gibi yanıyorum...Geriye dönüp bakıyorum da.. Pencere kenarındaki zamansız titremelerim, masanın üstünde seni anlattıgım denemelerim, radyoda yine aynı sarkıyı duyuyorum

Haberin Yok Ölüyorum...

yağmurlar yağıyor buralara...
delicesine...
damlalar uğulduyor ve çarpıyor yerlere...
sessizlikler deliniyor yavaşca çalan parçalarla..
camım buğu tutuyor .. senin ismini yazıyorum "....." diye..
ve yanına ağlayan bir yüz çiziyorum..
buğusu kaybolan aynama..

..bindokuzyuz84

(10)

qönlümde eteğinde zil çalan küçük bir kız çocuğu var,
mırıltıyla bana şarkılar söyleyen..

onu dinliyorsun ,
ve saçılıyor içlerinden hiç bitmesini istemediğin anlar..

tutuluyorsun ,
nedenler aramıyorsun tutkuna,
dünyanın basit ama en okyanus "sev" lerin "qi" si oluveriyorsun bir anda..

mırıltısına ses olmak için ,
hayata kanlı savaşlar açıyorsun, sebebi de qalibi de olma adına..
kaybetmek varsa ne çıkar ki, belki hoşqelmiştir yine hüzün bana..

..bindokuzyuz84

bence betimlemelerin harika devam etmelisin

çok iyi değerli karalamalar var burda

teşekkürler ettim herkes adına..