kendini anlat diyorsun..hangi kendimi?kuytulara kaçıp karanlıklara sakladığım kendimi mi?yada her gece günün birinde mutlu olmayı dileyip mutluluğu elinin tersiyle iten kendimi mi?düşünüyorum..seni,olmayan kendimi..neyi istediğimi?cevap bulamıyorum hiçbirine..kaybolup gitmişim hayatın karmaşasında..donuklaşım çözülemiyorum..

Çözülmeni sağlayacak kişiyimdir belkide.. Ne istediğini aslında çok iyi biliyorsun, ama sana engel olan birşeyler olduğunu düşünüyorum.. Yapman gereken sessiz ve sakin bir yer bul kendine.. Sadece kendinin olduğu bir yer olsun. Kollarını aç, haykır yalnızlığına.. Haykır seni engelleyen kim varsa.. Önemli olan tek şey sensin. Ve bu sefer kollarını benim için aç..

açıyorum kanatlarımı acılarıma..içimi donduran kim varsa üzerinden uçup gidiyorum bir daha dönüp bakmamacasına...sonra kendimi buluyorum kuytu köşelerin birinde..gözlerinde karaltı var..acıyı hissetmemiş onu yaşamış sanki..acısına tutunmuş..ve sonra onun tarafından ölüme bırakılmış..karaltıları dalmış uzaklara..intihar çığlıkları atarcasına..

Yavaş yavaş hissetmeye başlıyorsun belkide.. Belki biraz sabırsızım.. Belkide dengesiz. Bildiğim birşey var ama, seni çok sevdiğim. Belkide beklemek en doğrusudur bu zamandan sonra.. Her ne kadar beklediğim şey belli olmasada. Beni yormak istemiyorsun belkide, ama ben yorulmaya hazırım. Herşeye hazırım aslında.. eğer seninle birlikte olacak isem. Yaşayan ve ne yaşadığını bilmeyen insanların uzak olduğu bir yerde yeşerelim beraber.. Herkesten uzak, sadece sen ve ben...

hissediyorum çözüldüğümü...belki sana belki hayata karşı..yeni yeni nefes almaya başladım..ama genede hep o beklediğin 'başlangıcın' gelmemesinden korkuyorum..getirememekten korkuyorum...

Başarabileceğine eminim.. Gözlerimi kapattığımda düşünebildiğim tek insansın sen. Boş zamanlarımda sevgimi birşeylere benzetmeye çalışıyorum hep. Kimi zaman olmadığı zamanlarda uyuyamadığım oyuncaklarıma, kimi zaman tanrıya.. Ama sen hepsindende ağır basıyorsun. Sana olan sevgimi hiçbirşeye benzetemiyorum. Hayata tutunmamı sağlayan son dalsın belkide. Lütfen kopma, kırılma.. Düşmekten değil, incilmenden korkuyorum...

kırıldığım son noktaya dek kırıldım ben..korkmuyuorum kırılmaktan,acı çekmekten..zaten çekebileceğim başkada bi acı kalmadı..yada dökmem gereken bi gözyaşı..tüketiyorum artık hayatı..nefeslerimi harcıyorum öylesine hemen bitsinler diye..senin sevgin diyorsun,gösteremedimki sana sevgimi..ruhumdaki tüm sevgiyi yitirmişken geldin sen bana..belki çok geç belki çok erken..

Bir başlangıç belirleyelim kendimize göre. Herşey bizim istediğimiz gibi olsun. Soğuk ve karanlık odamdaki yatağıma yattığım zaman kendi kendime sorduğum onlarca sorudan bir tanesi geliyor aklıma ``Çok şeymi istiyorum``? Cevabı ise her defasında aynı oluyor.. Sadece sen... Çokmu zor kendini bana vermek? Yeter artık, gel bana.

uyuşturuyorum vücudumu..her damarını,her hücresini..düşünmek istemiyorum artık ne geçmişimi ne geleceğimi..dedim ya tüketiyorum hayatımı...kendi yitikliğimde bırak beni..biliyorumki sende yitip gidiceksin benimle..yapamam sana bunu..kaç kurtar kendini benden,benim acılarımdan..her an dönüp dolanıyorum uyuşmuş beynimin içinde..labirentte gibiyim çıkış bulamıyorum..kaçamıyorum hiçliğimden..

bu yazılan son yazı,buraya dökülen son kelimeler..onlarca kez 'git,gelme' dedim sana..ve bu kez gerçekten gittin..üşüyorum aslında belli etmesemde sana..sıcaktın sen ve sarmıştın beni..kimsenin sarmadığı gibi..ama ne seninle yapabiliyorum nede sensiz..mutlusun sen şimdi..benimle olamıcağın kadar mutlu..ve umarım hepde böyle kalırsın..

Emin değilim hayatım hakkında.. Hiçbir zaman herşey yoluna girmemişti zaten. Herşeyi yoluna sokma çabası kararsızlıklara itiyor artık beni. Kendimle konuşmalıyım belkide, ne zamandır yüzüne bile baktığım yok.. Onunda fikrini almalıyım, belkide yaptığım bütün yanlışlar bu yüzdendir. Açılıyor bedenim sonsuzluğa...

Gürkan..Güzel yazdığını her zaman sölerdim..yine coşmuşsun..Devam et..

Bi yerlerindesin aslında ruhumun..çekip çıkaramıyorum seni ordan..önünde bişeyler var..o karanlık ve soğuk duvarlarım sanırım..ittiriyorum o karanlığı soğuk ellerim kanıyana dek..yapamıyorum,çıkaramıyorum seni o gizli kalmış soğukluğumdan..ama belki seni böyle koruyorum o vahşi benliğimden..duvarlarımı çevreliyorum etrafına ve kendimden bile sakınıyorum seni..belki korkuyorum duvarları açarsam gidebilceğinden..hep orda kal istiyorum..masum olan,sevginle ısınan benliğimde...

Kimse senin kadar anlamıyor beni.. Hep sende kalmak istiyorum ben.. Sonsuza dek... Varmısın ?

hep kal benliğimde..ısıt içimi o kimsenin göstermediği sevgiyle..git desemde sana hep kal o duvarlarımın içinde..biliyorum kimse senin gibi sevgi dolu bakmaz bana ve kimse o soğuk duvarları ısıtmaya çalışmaz bunca zaman..burdasın biliyorum..gitmiceksin değilmi?..sensiz olamam seninle olamadığım gibi...