Hep yanlış anlaşılmaktan korktum.

Ama bu hayat öyle adi bir düzene sahip ki insanın korktuğunu başına getirmekte birebir.

Hemen her insanoğlu gibi Amerikan filmleriyle büyeyen bir genç olarak, bu heriflere, her zaman, içten içe büyüyen bir özenti duydum. Pantolonu bir yerde, kitapları bir yerde, cdleri bir yerde, kendi de kot pantolonuyla yatan adama özenerek baktım, hayatımdaki düzenden sıkılmıştım belli ki. Ya da siyah adamın rahat tavırları beni çok etkiledi, ben de onun gibi önüme gelene hakettiği lafı veya küfürü etmek istedim.

Sıkıldım artık insanlara yaranmaktan. Yalancı konuşmalardan, hareketlerden sıkıldım.

Evet, her insan gibi ben de değiştim. Hatta değişimi, bana bu değişimi yaşamama izin vermeyecek en berbat yerde yaşadım. Sanki bir başkaldırı, bir haykırış gibi, ama sadece kendimin duyduğu..

Bir kalemde hayatınızın yıllardan oluşan birikimini silip atmak, o temellerin üstüne, onca yılı birkaç ayda kurabilmek gerçekten ilginç ve oldukça zor bir deneyimdir. Birkaç ay diyorum çünkü zamanı geri alamayacağınıza göre, sıfır değil, birden başlayarak kendi zamanınıza yetişmeniz gerekir.

Herkes bunu yapabilecek yüreğe de sahip değildir. Kolay değil. Sizi yeni halinizle karşılayabilecek bir aileye veya arkadaş çevresine sahip olup olmadığınızı yargılamakta güçlük çekebilirsiniz. Ama sonuç her zaman negatiftir, inanın bana. Zaten negatif olmasa bünyeniz değişim çağrısı yapmaz sizlere. Sonuç olarak ailenize kendinizi bir şekilde kabul ettirmek zorunda kalırsınız ama öbür grubu kolayca sıyırıp atabilir, yeni bir kabuğun gelişimini de gözlemleyebilirsiniz. Evet, kulağa hiç de adil gelmiyor değil mi onca yıllık dostluğu bir anda silip atmak? Ancak, bir de kendinize yaptığınızı düşünün?

Evet sıkıldım insanlara yaranmaktan. Öğretmen, dost, arkadaş, akraba vs.. Onca zamanda sadece görebildim belki yanlışları, ancak şimdi bütün olanları sindirmek zorunda değilim. Ya da şöyle bakalım olaya, bunca yıldır sindirdim de n'oldu? Elde avuçta ne var? Peki bu kadar sindirmiş, hadi sindirilmiş diyelim, insanın elinde ne var??

Kesinlikle hiçbir hatayı kabullenmek zorunda değilsiniz. Kimse için "aman kızmasın, aman ayıp olmasın" diye düşünmek en büyük salaklıkmış, yeni anlıyorum. Öğretmenler notla korkutuyorsa okuldan atılmayı göze almaktır demek istediğim. Bir dağa tırmanmak çok güçtür, ama bir ayağınız takıldı mı saniyeler sürmez aşağıya yuvarlanmanız. Dağ güçlüdür çünkü, size istediğini yapabilir. Ama o dağ size adil davranmıyorsa, yanındaki tepelerle yetinmeyi kabulleniceksiniz.

Hepimizin hedeflediği ÖSS var ya, o işte hayatımızın en boşa harcanan kısmı. Yıllarca çalışıp, bir de kastırıp sağlam üniversiteye girmek.. Kulağa her zaman güzel geliyor, ama ya sonra? Üniversiteden sonra iş hayatı, daha yüksek mevki, daha çok maaş, daha güzel mobilyalar, daha büyük bir televizyon, daha iyi bir bilgisayar... Ee, bu mu peki tek hedefiniz? Sonunda hiçbir şey yok bunun, sonsuza kadar giden bir kısır döngü bu.

Şu koca dünyada geçireceğimiz kısacık zamana sığdırmamız gereken en mühim şey kendi mutluluğumuz, kimsenin değil. Zaten herkes kendi mutluluğunu sağlarsa, herkes mutlu olmuş olur, kimse kimseye muhtaç olmaz.

Mutluluk da kafanızın içinde dolanan tüm tilkileri dışa vurup, hayatınızı içine salmakla sağlanır. Daracık yerde tepinip duruyorlar ve kendilerine yer açmak için, için için sizi yiyorlar. Neden? Bunu kimse haketmiyor ki!

Bugün kimsenin kalkıp da imkansızlıklar nedeniyle kendi hedeflerine ulaşabilme şansı olmadığından bahsetmeye hakkı yok. Okullarda bile okutmuyorlar mı bilimadamlarını, ünlü siyasetçiler hatta müzik dersinde ünlü müzisyenleri? Hangi biri boğazına kadar para içinde yüzüyormuş? Ya da hangisi ülkesinin en uygar şehrinin en uygar familyasından geliyormuş? Belki biri ikisi ama hepsi birden de değil, yapmayın.

Hedefler bir köşede dursun, insanlara kendi düşüncelerinizi benimsetmek de apayrı bir nokta değinilmesi gereken. Bugün en basit örnekle televizyon kumandasını elinize alıp, yarım saat süren bir zap deneyiminden sonra (özellikle haberler sırasında öneriyorum bunu yapmanızı) ülkem insanının içinde bulunduğu aciz durumun çok rahat farkına varabilirsiniz. Bunu farkedebilecek bilince sahip değilseniz zaten siz de onlardan birisiniz, siz sınava hazırlanmaya devam edin.

Hiçbirşeyi içinize atmayın, bir kıza aşık olduysanız gidip bunu ona koşarak söyleyin. Ya da arkadaşınızın abuk sabuk hareketleri batıyorsa, vurun yüzüne. Öğretmeniniz haksızlık mı yapıyor, siz de diğer sınıf arkadaşlarınız gibi sinip izlemeyin. Nefret ettiğiniz birini veya birşeyi sevmeyin, sevdiğiniz birinden veya birşeyden de zorla nefret ettirilmeyin. En kötü ihtimalleri düşünün? Yaparsanız ne olur? İnanın bana, en azından şimdiki durumunuzdan kötü olamaz.

Anlatmak istediklerimi bu düzensiz yazım şekliyle verebiliyor muyum sizlere, emin değilim. Ama halen yanlış anlaşılmaktan korkuyorum. Kimseyi doğru şeylerden uzaklaştırmaya çalışmıyorum. Sadece, bir de kendi bakış açımla hayatın gerçeklerini sunmaya çalıştım sizlere. Aslında içimi döktüm sadece. Burda yazdıklarımın yarısını kendi hayatıma aktarmayı başarabilsem aslında.. Ama çalışıyorum, ne de olsa yolun başındayım henüz, gidicek bir sürü yol var önümde. Ne yapıcağımı da biliyorum ki bunca şeyi yazabildim..