Her yeni, eskilerden bir parça taşır. Aynı eskilerden belli parçaları içindeki müzede saklayan sen gibi... Yeniyle eski arasında fark da yoktur aslında... Herşey gibi, ilişkiler de bitmeye mahkûmdur...

Beklentilerdir aslında bizleri yoran, acıtan, isyan ettiren, küfrettiren... Hep bu beklediklerimiz... Karşımızdakileri hiç olmadıkları şekillere bürünmeye zorlayan, başarısız olduklarında okları bize çevirip tenimize saplanan... Beklentilerdir bu dünyayı yaşanmaz kılan...

Bencildir insan... Karşısındakini sadece kendi görmek istediği şekilde görmek ister. Öyle güçlü, öyle mağrur... Bir anda tutup alıversin bütün benliğini ister yürek... Bir anda çıkartsın karanlıklardan, sonsuza dek güzel olsun ister herşey... Oysa kendi içine bakmalı önce... Bunu sen başarabilirsen, bekle başkasından... Onun da senden farkı yok ki... Kendi hayatlarımızda debelenen küçücük çocuklarız hepimiz... Hiç birimiz diğerinden üstün değil. Hiçbirimiz daha bilgili ya da daha yetenekli değil bu yaşamda... Önemli olan sadece tat almakken, beklentilerle bunu zorlaştırma...

Güzel yazı olmuş... Ellerine sağlık... Küçücük bir eleştirim olabilir. Biraz daha paragraflara bölersen yazılarını, okunması daha kolay olur... Devamını bekliyorum

Ya ''yeni''ler , ''eski''lerin kılık değiştirmiş halleriyse?

ya her seferinde en başa dönüyorsak?ya yaşadıklarımızdan ders almayıp kendi doğrularımızla yaşıyorsak?

umut ne var ne yok.... aslında bir seye umutlanmak güzel ama tam odaklanamamak çok kötü...

ben varım merak etmeyin

_____________________BEN____________________

Sımsıkı sarılıp, bütünleştiğim, kurtulmak isteyip, engellemek için fırsat kolladığım acılarım...

Mutsuzluğumla mutlu olmaya çalışmam, canım acımadıkça hissetmediğim benliğimle karanlığı kabullenmem...

Hep üzülecek birşeylerimin olmasını kabul etmekten kaçarcasına, istemem...

Yıktıklarımla kurmaya çalıştığım düzenden ümitsizce cevap beklemem...

yanağından süzülen damlalarla yüzleşirken saklanan, korkan ve hep yalnız kalan--------

-------------BEN--------------

Umut mu..Ne icin umutlanır insan? İstemekten ötemidir?
Ya kendi icinde umutlanmak..Kmsenin duyamıyacagı bi seklde..üzüntüden ötemidir?

Ya umutsuz bir yaşam..sonu belli bir yaşam..tekrarlıyan heşeyi , her zmn kaybettiren , Küçük düsüren..Bunlaradn öte birde Bile bile Kendini kandrtan umutszlk..Aslnda Her zmn umut wardır..Yada ole denir..kim neden demistr..

Bu umutlanma Kelimesi beni hep düsndürmüs ve üzmstr. Buda Umutszlgn bir boyutu..

_________YAŞIYORMUŞ GİBİ___________

Hadi yine rol yapalım...

Seviyormuş gibi yapıp, içten içe uzaklaşmayı dileyelim...Özlüyormuş gibi yapıp,herkesi inandırırken, kendimizi aciz bahanelerimizle avutalım...

Umursamıyormuş gibi yapıp, içimizdeki nefretin bize sahip olmasına seyirci kalalım...

Hep kaçarak , gerçekleri yokmuş varsayalım...Kapayalım gözlerimizi, duyduklarımıza rağmen sımsıkı yumup, seslerin sona ermesini dileyelim umarsızca ama bir o kadar da çaresizmiş gibi gözükebilmek adına...

Korkularımızla yüzleşmektense, yine onları kabullenmeyi tercih edelim inatla...

Herşeyin öylece akıp gitmesine izin verirken, bunu olmayan doğrularımızla kapatmak için son gücümüzle haykıralım...

Tepkisiz kalalım, ta ki sıranın bize geldiğini farkedene dek...

Cesaretli olabilmenin getirdiklerinden korkmaya devam edelim, susalım , kulaklarımızı tıkayalım yine, yalanlarımıza sarılıp YAŞIYORMUŞ GİBİ YAPALIM................................!

Korkularımızla yüzleşmektense, yine onları kabullenmeyi tercih edelim inatla... demişsin zaten kabullenmekte bir yüzleşme değilmidir. O sorununa tüm açılardan ele alırsın tüm yönleriyle düşünürsün ve o artık senin bir parçan olur kabul edersin kendi ruhunda ki izlerini bir bir imgelersin. Bence yapılacak en iyi şeydir kabullenmek kabullenmemek bir sorundur aslında ve bunu herkes yapamaz hayatta kabullenmekte bir erdemdir ayrıca.

Fark etmelerden bahsetmişsin bunun bir acı kısmı da biliyormusun bunları hiç farkedemeden yaşayanların olması. evet senin için varolan bir şeyin (çaresizlik oyunu olarak nitelendirdiğin ama bazen gerçekten çaresiz kalındığı gerçekten çeresiz olduğumuz durumlar) fakat başkaları için hiç bir şey ifade etmemesi daha acı. Taşlaşmış yozlaşmış insan müsvetteleri içinde yaşıyoruz üzgünüm yanlızım

Hmm.. Evet anlatamamışım tam olarak ..Aslında kabullenmek derken bi yerde korkularımızdan kaçmayı kastetmiştim yani onları, üzerine gitmektense yokmuş gibi kabullenmekti anlatmaya çalıştığım..Ama evet yanlış sözcük, farklı anlamlar.. Teşekkürler yorum için..

Gönderen: @scream-of-the-angel

_________YAŞIYORMUŞ GİBİ___________

Hadi yine rol yapalım...

Seviyormuş gibi yapıp, içten içe uzaklaşmayı dileyelim...Özlüyormuş gibi yapıp,herkesi inandırırken, kendimizi aciz bahanelerimizle avutalım...

Umursamıyormuş gibi yapıp, içimizdeki nefretin bize sahip olmasına seyirci kalalım...

Hep kaçarak , gerçekleri yokmuş varsayalım...Kapayalım gözlerimizi, duyduklarımıza rağmen sımsıkı yumup, seslerin sona ermesini dileyelim umarsızca ama bir o kadar da çaresizmiş gibi gözükebilmek adına...

Korkularımızla yüzleşmektense, yine onları ka?bullenmeyi tercih edelim inatla...

Herşeyin öylece akıp gitmesine izin verirken, bunu olmayan doğrularımızla kapatmak için son gücümüzle haykıralım...

Tepkisiz kalalım, ta ki sıranın bize geldiğini farkedene dek...

Cesaretli olabilmenin getirdiklerinden korkmaya devam edelim, susalım , kulaklarımızı tıkayalım yine, yalanlarımıza sarılıp YAŞIYORMUŞ GİBİ YAPALIM................................!

Vay canına bu benim..Ne kadar ömrüm kalmış?

Gönderen: @scream-of-the-angel

_________YAŞIYORMUŞ GİBİ___________

Hadi yine rol yapalım...

Seviyormuş gibi yapıp, içten içe uzaklaşmayı dileyelim...Özlüyormuş gibi yapıp,herkesi inandırırken, kendimizi aciz bahanelerimizle avutalım...

Umursamıyormuş gibi yapıp, içimizdeki nefretin bize sahip olmasına seyirci kalalım...

Hep kaçarak , gerçekleri yokmuş varsayalım...Kapayalım gözlerimizi, duyduklarımıza rağmen sımsıkı yumup, seslerin sona ermesini dileyelim umarsızca ama bir o kadar da çaresizmiş gibi gözükebilmek adına...

Korkularımızla yüzleşmektense, yine onları kabullenmeyi tercih edelim inatla...

Herşeyin öylece akıp gitmesine izin verirken, bunu olmayan doğrularımızla kapatmak için son gücümüzle haykıralım...

Tepkisiz kalalım, ta ki sıranın bize geldiğini farkedene dek...

Cesaretli olabilmenin getirdiklerinden korkmaya devam edelim, susalım , kulaklarımızı tıkayalım yine, yalanlarımıza sarılıp YAŞIYORMUŞ GİBİ YAPALIM................................!

Yaralarımızı ortada bırakıp yeni yollara gidelim... belki peşimizden gelir

Gönderen: @meechysm

Gönderen: @scream-of-the-angel

_________YAŞIYORMUŞ GİBİ___________

Hadi yine rol yapalım...

Seviyormuş gibi yapıp, içten içe uzaklaşmayı dileyelim...Özlüyormuş gibi yapıp,herkesi inandırırken, kendimizi aciz bahanelerimizle avutalım...

Umursamıyormuş gibi yapıp, içimizdeki nefretin bize sahip olmasına seyirci kalalım...

Hep kaçarak , gerçekleri yokmuş varsayalım...Kapayalım gözlerimizi, duyduklarımıza rağmen sımsıkı yumup, seslerin sona ermesini dileyelim umarsızca ama bir o kadar da çaresizmiş gibi gözükebilmek adına...

Korkularımızla yüzleşmektense, yine onları ka?bullenmeyi tercih edelim inatla...

Herşeyin öylece akıp gitmesine izin verirken, bunu olmayan doğrularımızla kapatmak için son gücümüzle haykıralım...

Tepkisiz kalalım, ta ki sıranın bize geldiğini farkedene dek...

Cesaretli olabilmenin getirdiklerinden korkmaya devam edelim, susalım , kulaklarımızı tıkayalım yine, yalanlarımıza sarılıp YAŞIYORMUŞ GİBİ YAPALIM................................!

Vay canına bu benim..Ne kadar ömrüm kalmış?

belki de çoktan ölmüşsündür kimbilir..

DAİMA VE ASLA
Zaman.....
Yok ederken, aynı anda birlikte battığımız yüklerden kurtulmamızı sağlayan kavram...
Sonuç hep aynıysa nedenlerin bir önemi kalır mı????
Hayır...
Artık sorgulama bitmiş olmalı..
Ne sorular, ne de uğrunda feda ettiklerime bakıp içimi acıtan lanet cevaplar...
Artık bilinçli olma zırvasını biliyormuş gibi davranma zamanı gelmedi mi?!...
Elde ettiğim gerçeklerim, kanayarak öğrendiğim doğrularım...
Bunca kargaşa, hayal kırıklığı, gözyaşı, acı, ölüm....
Ve sonunda gelinen nokta...
Ufak bir boşluk hisssi bile kalmaz ya da böyle kabul edilip, devam etmeye çabalanır, ne fark eder ki...
Bitmiştir, kabullenilmiştir, alışılmıştır....Süreç ne kadar uzasada sonuç hep bu sırayı takip eder...
Gözyaşıyla karışık bi halde fısıldanır eski yalanlar...
Sessizlik...
Boğazda bişeyler düğümlenir...
Boğuluyormuşcasına sesiniz çıkmaz....
Nasıl da anlamını yitirmiştir sözcükler...
Tutunmaya çalıştığınız onca şey nasıl da bi anda değersizleşmiştir...
Küçük bi farkındalık anı...
Herşey boş...
Şaşırıp kalır insan, yaşananları anı diye elinin tersiyle itişine, öylesine geçiştirip unutmak isteyişine....
Hayata kafa tutarcasına, direnir gözlerini açmaya...
Kendi yarattklarının aslında hiç var olmadığını görmek istemez...
Sevmez kendini her hareketi önceden planlanmış kuklalar gibi hissetmeyi...
Kendini bi bok sanıp, kurduğu hayatın aslında minicik bir dokunuşla dümdüz olan kumdan kalelere benzemesine şaşırır...
Kaçar yine...
Göz kapakları iner..
Bi daha uyanmamacasına dalar, her defasında bu sondu diyerek...
Bu yüzdendir sabah gözlerini açmasıyla küfredişi...
Hep sahiplenir...
Hep kaybeder...
Bi türlü öğrenemez aslında sahip olduklarının tamamen bir hiç olduğunu...
Nefret eder...
Tiksinir kendinden...
İçinde bu kadar öfke varken, duygularının bu kadar zıt olmasını engelleyememesidir onu kahreden...
Bir damla düşer...
O çaresiz sessizlik..
Fısıldar tekrardan...
Duyulmayacağını bile bile...
Bi damla daha...

Olması gerektiği gibi...

Daima ve asla...

Her zaman umut vardır. Şu yazılanlara bakıldığında hala umudunun olduğunu görebiliyorum. Sadece bunu ortaya çıkarmana yardımcı olabilecek birşey lazım ama ne?? Güzel yazılar ve anlatımler. Kutluyorum seni.