son damlalarıydı bunlar
belki en çok acı veren
her damlasıyla bir şeyler götüren
yaralayan
direnemediklerim
neden düşünmekten alamıyorum kendimi
ve birlikte çıkılan yolculukta neden yalnız kaldım
olabildiğince zalimleşen bu yağmurun altında
yıllardır süren bir arayışın meyvesi olan bu yolculuk
yol ortasında yalnız ve güçsüz kalarak mı bitecek?
umutsuzlukların içindeki küçük umudumun ömrü bu kadar kısamı olacaktı?

gözleri geliyor hep gözümün önüne
ıslanmış kirpiklerinin arasındaki
sokak lambalarından daha parlak
insanın içinde binlerce duygu barındırmasını sağlayan
üşümüş ellerini görüyorum sonra
ellerimin arasında ısınmaya çalışan
narin, yaratıcılık ve hayalgücü barındıran
her dokunuşuyla vücudumu alevler içinde bırakan
iki küçük el...

bıraktılar ellerimi

dizlerim güçsüz şimdi
dayanamıyor çöküyorum üstlerine
ve ufukta beliriveriyor
yağmurun dinmesini beklemiş hayat bulmak için
biten bir yolculuğun tam ortasında
güçsüz düşmüş bedenime
belkide son darbeyi vurmak için
beklemiş
ve şimdi o anın tadını çıkarıyor
tüm karanlığıyla üstüme doğan
renklerinde koyu tonları ve umutsuzluğu barındıran
yağmur damlalarının göz yaşlarına dönüşmesini sağlayan
olabildiğince gaddar gökkuşağı...
seninim...
onun olamadığım kadar