sesim beni dilsiz ve sağır yapmış sözlere inancım kalmadığı yerde tüm renklerin siyah olduğunu anlamışım..ben en çok gerçeği gördüğüm zmanlarda özlüorum seni
en çok elimde biriktirdiğim zarfların asında hep içlerinin boş olduğunu ve doldurmaya dücüm olmadığnı anladığımda ...hayatın baltalarından birne sap olamadığımı gördüğümde..aslında tek şeyin ben olduğnu düşünürken asında ben olmadığımı anladığımda..ben yokum varım ne farkeder

Yalnızım..Ve her seferinde yalnızlığa sürüyorum. Memnuniyetsiz bir görüntü sadece yanımda götürebildiğim..Yüzüm asık, ellerim titrek ve düşlerim gerçeğe çok uzak senden koparken.. Söylediklerin ne bir küfür ne bir nasihat, bakışlarında ne bir aşk ne bir nefret var.. Benimse senin için bıraktığım belirsizliklerim..

Yalanlarımı hiç söylemedim, söylemediğim halde yalanlarımdı onlar benim.. Yalansız yalanlar adını verdiğim...

Herhangi bir yolun sonunda kaybolacağım.. Nerde olduğumun bir önemi olmamalı artık.. Kaçmalı ve kurtulmayı öğrenmeliyim..Zamanı geldi. Yalnızlığa sürüyorum ve her seferinde hatalı solluyorum hayatı...!

"Bir çocuğu elma şekeriyle kandırmaktı bu.Yalan olansa elma değil sadece şekeriydi..O kadar gerçek süsü vermişti ki kendisine kandırıkçı olmayı başarmıştı çocuksu tabiriyle.. "

Burası gerçekten çok hoşuma gitti..Çok güzel..Eline,yüreğine sağlık =)

Yalnızlığa çok yakıştım..Tam üzerime göre oldu sanki.Ne bir beden büyük ne de küçük.. Sensizliğin müebbetini yaşıyorum artık.. Aşkın hukuksuz oluşuna inat hukuka uygun bir cezayla.. ''Belki Birgün'' diye başlayan her cümleden kurtardım kendimi..Hayatın belkisi ve keşkesi olmuyor anladım..

Aynı sahildeyim..Çay, sigara ve deniz.. Birde yokluğun.. Gün sensiz olsa da değişen hiçbir şey yok.OLmayışından başka..Gökyüzü aynı mavi, güneş hep aydınlığın temsili, martılar her zamanki balık avcılığında..Hala konuşuluyor ''Kardeşim çayım nerde kaldı, Bu çay soğuk birader'' gibi eskitemediğimiz cümleler.. Dedim ya yok.. Değişen hiçbir şey yok..OLmayışından başka..[/b]

Yazmaya devam et kardeşim..

eline emeğine sağlık ne kadar güzel ifadedir bu böyle.....

Bitiyor mu sanki ''bitti'' demekle..Bir bitiş başka bir başlangıç değil mi? Ya bedenler.. Bitenler sadece emanet bedenlerimiz değil mi ? Sonu nerededir diye düşünüyorum bu bitmek tükenmek bilmeyen yolların.. En önde giden acı neden bu kadar yoksun mutluluktan.. Yine aynı nakarat yine ölesi geliyor insanın.. Yetmiyor akıllı sandığımız akıllarımız soruların cevaplarına..

Yanıma hayalini alıp gidiyorum.. Yollar yine bitmiyor.. Biterse de başka bi başlangıç var biliyorum.. Cebimde, yüreğimde ve ruhumda senin için çok fazlası var.. Ne istersen verebilir hatta üstü kalsın diyebilirim.. Keşke haketmesini bilseydik birbirimizi..

Aydınlığın ortasında yakılan mumlar ışık saçmaz etrafına.. Aydınlığın içinde farkedilemez o küçük ateş parçası.. Karanlıkta yanarsa verir aydınlığınıda hüznünüde..

Ben hep aydınlığın ortasında yandım bu yüzden farkedilemedim.. Ama sen karanlıkta yandığın halde bir mum olamadın..![/b]

Ben hep aydınlığın ortasında yandım bu yüzden farkedilemedim.. Ama sen karanlıkta yandığın halde bir mum olamadın..!

Çok bitirici bir son......

Yalnızlığa sürüyorum ve her seferinde hatalı solluyorum hayatı...!

Ben hep aydınlığın ortasında yandım bu yüzden farkedilemedim.. Ama sen karanlıkta yandığın halde bir mum olamadın..!

OZELLİKLE bu iki cümle cok sağlam olmuş..

Eskiden sobalar kurulurdu, mevsimin sonbahar zamanlarında..Zemheri günlerinde kestaneler, dilimlenmiş ekmekler olurdu üstünde.. Yada limon kabukları koyulurdu üstüne ev güzel koksun diye..Birde onun yanı başında uyumak vardı.. Uykusuzluğun en derin anında ve bir sobanın en kuytu sıcaklığında, bütün yorgunluğun bir uyku keyfine dönüştüğü anlar yaratılırdı o sobanın sıcaklığında..

Eskiden trenler eşlik ederdi bizlere, insanı hiç yormayan sesiyle.. Yüzlerde tebessümlerle kompartımanlarda hayaller kurulurdu bazen..Camdan görünenler genelde boş araziler ve tarlalar olurdu hep.. İnsanlar bakışlarıyla doldururdu boş olan arazileri..Ve tarlaları düşleriyle ekerlerdi..

Eskiden daktilolar vardı, insansız sandığımız odalarda bir insanın var olduğunu anlardık tıkırtısıyla.. Hakim amcalar ‘’yaz kızım’’ dediğinde onun sesiyle dinlenirdi alınan kararlar.. Her ceza yada özgürlükler önce daktilonun kaleminden geçerdi.. Mektuplar bile daha heyecanlı yazılırdı.. Seni Seviyorum cümlesi aynı hizaya getirilir ve bütün sayfa onunla doldurulurdu..En iyi yazarların elleri de hep ona dokundu..Onların yüreklerine dokunanları yazmak için..

Eskiden sevmek vardı, yanında yeteri kadar da saygı.. İnsanı sevmek bir mecburiyet veya menfaatçilik değildi.. İnsanların arkalarından çevrilen oyunlar bu kadar sinsi ve yırtıcı olmazdı eskiden.. Önlerinde ceketler iliklenen beyefendiler önceden gerçekten beyefendiydi.. İnsanların kuyuları kazılmazdı.. İhanetin bile bir dozu vardı eskiden.. Bir babanın filesini doldurarak eve gelmesi ve çocuklarına verdiği çikolatalar hem babanın hem çocukların mutluluğu için yeterdi.. Anneler içinse aileyi mutlu görmek yeterliydi..

Eskiden insanlar vardı…!!!

Peki ya insanlar? İnsanların yerini kim aldı..??

çok etkileyici...serkan devam etmelisin...

Hep Onların Sustuklarını Dinledim..

Konuşmayan birilerini duymak marifet değil, marifet sessizde olsalar onları anlayabilmekti.. Kimileri konuştu anlamadım, kimileri sustu anladım, bazılarınınsa sessizliğide aynıydı en gürültülü halleride.. Yorum bile yapamadığım açıkları vardı gözümün önündeki insanların.. Dillerini döndürdükçe karış karış gömülüyorlardı bana teslim ettikleri değerlerinin içinde..

Doğruları bilmeden önce bulmak gerekiyor, zamanın hızında kendini eskitmeden.. Çok erken yaşlarda değer katmalı insan katma değer günlerine.. Kaybolan günlerin tek telafisi pişman olmak değil mi ? Ya da pişman olmak bir telafi şekli mi ?

Tükenmeyen Kalemlerle Yazmak Gerekiyor Doğruları, Ama Kağıtlara Değil Akıllara..!

çok güzel ya..kesinlikle devam etmelisin.çok etkilendim

Mahremiyeti masumiyete karıştıran, defolu aşklarda birinci sınıf yolculuklar yapan ve rüzgarsız yaşananları fırtınalı zanneden insanlar biliyorum.. Görmesini bilen insanların gördüklerini görüyorum.. Görselliği temiz özlerinde ise çok kir gösteren insanları...

Dersliklerdeki genel tekrarlar gibi tekrarlanıyor yaşananlar çok genel olmamakla birlikte... Bugün öğrenilen bir doğru yarın ilk sırada unutuluveriyor...

Gayrimeşru arsızlıklar içinde usulüne uygun birşeyler aramaya benziyor iki bacak arasında namus aramak.. Aslında hepsi biraz usulüne uygun, hepside biraz namussuz..!

duygularınını çok iyi yansıtmışsın.güzel yazı.