Biliyor musun o kadar kendine aşıksın tıpkı benim gibi...

Gece karanlıklarında temyize yeltenip sızlanmış gönül
Pişmanlıkları tanıyıp yıldızlarla konuşmuş
Adına hırs demiş öfkesine yenildiğini zannedip
Geri getirebilmek istemiş aranıp bulamadığında
Oysa zaman geçmiş çok zamanlar geçmiş
Kalan neyse bilinememiş değeri dahası istenmiş
Son satırda tebessüm etmeyi bile düşünememiş

Bir varmış bir yok olmuş...

tercih onun ister kalır ister gider..

Gider gölgesini bırakır kalana kendinden yadigar...
Bizlerde yazarız yazarız yazarız

yazar sileriz yazar sileriz sonra bir daha yazar sileriz ve son olarak hatattan siliniriz..

Silmeyiz aslında sadece istediğimiz gibi olsun diye umar bekleriz...
Silmedim hiç....
Kırıkları yerden eteğime topladım ve rügara savurdum...
Arkasından bir damla gözyaşı ile veda ettim...

Soğukta ellerin üşür ya hani ceplerine sokarsın ellerini farkında olmadan sıkarsın yumruklarını. Tırnakların yenmiş ise batmaz avucuna ama yenmemişse batar....
Ben yenmiş kısmındayım...

Adam mı sanmışlar beni yoksa öyle mi tanıtmışım kendimi?
Bilseler inanmazlardı belki istemezlerdi kelimelerimi
Köşe bucak koşuşturup iki dirhem bir çekirdek soluklanmışım
Nefesim yetmemiş arsızlıklarımı omuzlanmaya
Hangi duraklarda kimleri unutmuşta bekletmişim
Özür dilesem umursar mı bütün hayal kırıklıklarım?
Ben uğrunda ömürleri yok sayıp
Yalnızlıkla sarmaş dolaş olmuşum

Biliyor musun o kadar kötüyüm ki aslında.
Ama sanki ağlamayı bile hakketmiyorum. Boğazımda bir yumru. Duruyorum..
Geçti gibi geliyor ama, ama geçmiyor işte.
Başımı kaldırıyorum bakıyorum yıldızlar bana sırt dönmüş...
Kendime gelmeli miyim?

kendine gelmelisin ve bir daha gtmemelisin. gitmesine izin vermemelisin kati surette..

peki

Yaşam o an dönülmez korkuydu
Korktukça sarılmak bir mezara
Sarıldıkça konuşmak bir ölüyle
Konuştukça karışmak kimsesizliğe
Zaman o an yokluğun yokluğuydu
Bir ölünün gölgesiyle yatmaktaydım
Ve ben o zaman anladım
Gözlerimi açtığımdan beri
Uzakları çok uzakları özlediğimi
Neyi özlediğimi bilmediğimi
Nasıl özlediğimi bilmediğimi
O zaman anladım
Yalnızlık bana dokundu
Yada yalnızlık değildi de
Sanki bir yerden bir yere giden
Ve gittiği yeri kendisi de bilmeyen
Kendinin yalnızı kararsız bir yolcuydu

Sonsuzluğumu bedenime bağladığım bu gecede,
her bir yanım sapasağlamken
çizikler oluşuyor çehremde,
her bir mesafe uzak oluyor,tutunamıyorum…
yalnızlığımı düşlerken
sensizliğimi hayal ederken,
Sonsuzluğum aklıma geliyor,dayanamıyorum
Hayata tutunmaya çalışıyorum
Ama,başaramıyorum

Bekledim seni, söz vermiştim sana hep burada olacağım diye. Ya sen şimdi, neden tutmuyorsun ki sözlerini? Kırılganlığında dokunamazken sana,
Nolur bu kadar uzaklaşma sevgili... Bak görüyor musun, yine öfkeme duvarlar ördüm de, Sevgimden azad edemedim seni... Yine sen gecelerime büründün de ben acılarımı satırlarıma gömdüm...

Evet, içimizde intihar edenler var… Ve yaşatmaya çalışıp ta yaşatamadıklarımız…