hiç bi zaman ne ölmek istedim nede unutmak..gerçi ölsemde unutamıcamki.
sadece içimden geçti bi an iste..
bazen soruyor..beni unutmak istiyormusun? beni unutabilirmisin? beni unuturmusun?
ben unutmak istemiyorumki.bi an bile aklımdan çıksın istemiyorumkiiii.

düşünmek bile istemesemde,
zamanın kapılarını,
aralayıp,
bana el sallıyorsun
yapamıyorum.

Mezarım!

Buradan notalar çıkartamayacağını biliyor musun?Sadece ruhunun çaresiz naralarını çıkartırsın.Onu da sadece yan mezarındakiler duyar derdim ama burada bile yalnızlığı seçmişsin...

Bir rujun tehlikeli virajlarına çağırma beni. Arsız hayallerimden yeni soyunmuşken, Gelemem.
gelirsem; kan tutar,o kadar kırmızı çok bana,
terkedilişin bir çocuk oyununun en terli yerinde; yemeğe çağrılış kadar buruk ve küskün olur, dayanamam küskünlüğe;onarılması güç yaralar bırakır,rüyaların o tek kişilik melodramlarına.

Beklem artık... Bekleyen sen misin?
Sanırım sensin. Okuduklarım çaresiz yakarışlardan ibaret. Çığlıklar... Bekleme artık dediğin sen, hala aynı durakta aynı kişiyi bekliyor ve kendine işkence çektiriyorsun... O demişti ki ''umut etmek sadece işkenceyi uzatır ufaklık...''

mevsimleri tekrar oluşturma zamanı diyorum..
diyorum ama umutsuzluğumun yükü var omzumda.

istediğin için var... Ona o kadar alışmışınki kopamadığın için var. Ona hala ihtiyacın var. Acımaya ihtiyacın var... Bir gün pat diye biter işte o gün ona ihtiyacın kalmadığı gündür....
kolay gelsin

(bekleme artık) : şuan onu bu güne kadar hiç ama hiç beklemediğim gibi bekliyorum. kendisini deil tek bir haberini..

Beklen sen yada ben yada herkes. Sonuçta herkesin belirli olarak beklentileri var bir şekilde . Ama iyi ama kötü bunlar. Bekleme diyorum artık yani beklentilerini kaldır yaşantından. Aynı durakta aynı kişiyi beklemiyorum. aynı istasyonda farklı treni bekliyorum. O tren gitti artık bir daha uğramaz bu istasyona.

sabaha karsı bir düş kurdum..Yanlızlığımın eşiğinde acabalarımın senfonisi çalıyordu..Belkilerim vardı..Birde..Birde sensizliğim.
Sabaha karsı bir düş kurdum.Sen bundan habersiz benden habersiz uyurken.Düşlerimi gezdirdim,uykusuzluk diyarının tenha caddelerinde..ve düsüncelerimin hiç bilinmedik,ıssız köşelerinde sen oldum..
sana karsı bir düs kurdum..seni kurdum zamansız ve amansız..ve herseyi yanıma alarak adımlarının gölgesi oldum.sen oldum.sensizlik oldum.sabaha karsı bir düs kurdum.Düşümde günesi,güneste aydınlığı,aydınlıkta seni..sende ise kendimi buldum...

gerisi yok...çünkü gerisi gelmedi...yapamadım.yazamadım.

Herşey sende çakılı kalmışken dizleri titrer adımlarımın… yürümeyi yeni öğrenen bir çocuk gibi düşerim; geçmeye çalışırken dünden. oysa gölgem terk ettiğinden beri beni, günüme düşen bir karartıdır hayalin. Her adımda yolumu kesen…

sen bugününü ben ise dünlerimi yazıyorum... hangimiz daha iyi durumda?

anılarına sadık kalmamak en iyisidir bu durumda..

anılarına sadık değil misin?