bir bulmaca gibi bu hayatta içerde ne olduğunu bilmediğin odalar vardır bir sabah o odalardan birine girmek için bir çevirirsin ki kapının kolunu içerde sen. bir yatağa ellerin bağlanmıştır sesin çoktan terk etmiştir seni. kalbinin elinde bir kiprit çöpü tutuşturmuştur seni bedenin en kuru yanından işte o an o bilmediğin oda belki ve keşkelerle dolar işte o an anlarsın bu anlamlı anlamsızlığı:
yanan da sensin ateş de sen...

Anılarımı neşterle mahvetmeye çalıştıkça içinden çıkılmaz bi hal aldı.Beynimin içi yangın yeri,hele yüreğim denizden gelen büyük dalgalar misali kafa tutuyor adama.Neydi nerden geldide beynimin orta yerine düşüverdi mazim.hatırlattın yine kendini,şerefsizliğinle övünmem alnımın ortasında yazıyor artık.kimle konuşsam gözlerime değil alnımın orta yerine bakıyor,gülümsüyorum.sanmaki gülümsemem alnımda yazanlar,sanmaki gülümsemem seni andığımdan.Sadece gülümsüyorum.karşımdaki şaşkın gözlerle bana bakıyor.’’Ne bakıyorsun çok mu ayıp’’ diyesim geliyor,yine gülüyorum..Daha da ileri gidip kahkaha atayım diyorum vazgeçiyorum,onun yerine sigara yakıyorum.Her nefeste yine o tat işte,senin tadın iyice içime çekiorum nefes doluyor içime,simsiyah ciğerlerimden kanıma karışıyor nikotin,memnun oluyorum biliyorum ki o sensin ciğerlerim isyan ettiği sürece sen dolacaksın içime..

Hala ellerim buz gibi ve hala ellerim üşüyor... Klavyenin tuşlarına doğru gittikçe ısınır gibi oluyor ama çaresi yok! Isınmıyor işte ellerim!

Yüreğimin ısınmadığı gibi ellerimde ısınmıyor!

Hala ellerim buz gibi ve hala ellerim üşüyor... Klavyenin tuşlarına doğru gittikçe ısınır gibi oluyor ama çaresi yok! Isınmıyor işte ellerim!

Yüreğimin ısınmadığı gibi ellerimde ısınmıyor!

Hep susması gerektiğini öğrettiler.Başkaldırmasın istediler haksızlıklara.Gözlerini bağladılar önce.Sonra kilit vurdular diline... Kelimeler boğazında düğümlü kaldı hep.Gözyaşı olup aktı günlerce.Konuşmadı hiç.Gözleriyle konuşmayı öğrendi. Sonra nefreti.Gözleriyle nefret etti günlerce tüm sevdiklerinden. Sonra hep sustu.Sustu sustu sustu...Taa kii gözleri ağlamayı unutana dek...

Neden ''sen'' olduğunu bilmek ister miydin?

''Sen''... Yokluktan bir varlık olarak çıktın ruhunla. Her gün bu hemgame seni öldürüyor. Seçmiş seni ölüm, azrail hazır kapını çalmana... Sorularla dakikaları uzatırsın ancak. Soru sorma neden ''sen'' olduğuna dair!

Çünkü ''sen'' acıların azizliğine uğradın karmakarışık beyninle...

Sen ölümü sevecek kadar gözü kara birisin.Karşına çıkan her türlü korkunçluğa gözünü bile seğirtmeden bakabilecek soğukkanlılıkta,yüzüne sıçarayan kanları tanrının bir lütfu olarak değerlendirebilecek kadar da garipsin.Belkide ben senin beni her gördüğünde o yamuk sırıtışını ve bununla beraber beyninde yaşanan kasırgaları seviyorumdur...

Sen kekeme bir adamın kurmaya çalıştığı uzun bir cümle kadar karışık ve anlaşılmazsın...

Sen beni öldürecek kadar zalim ve cesedimin başımda gözyaşları kan olana kadar ağlayacak kadar da duygusalsın...

Sen aslında bensin...

Şu yaşadığım hayatta biri çıkıp saçımdan bir tel koparsaydı andım olsunki vururdum..Nedense senin verdiğin acılar,karışıklıklar,estirdiğin fırtınalar akıttırdığın gözyaşları bile bir kaç dakika geçince yerini mutluluğa bırakıyor.Ben yüreğimde açtığın girdabın içerisinde tutunacak bir dal arıyorum.Bazan bu dalı aramaya çıkıyorum ,bu defada beynimde oluşturduğun labirentin içerisinde kayboluyorum.Bu gün çay içtimmi diye düşünüyor,yemek yedimmi diye kendime soruyorum.Kül tablasının içersindeki yanan sigaraya baka baka bir tane daha yakıyorum

Şşşşş...Sakın konuşma.Ağzından çıkacak olan her kelime birer ölüm nağrasına dönüşebilir.Yada bir ölünün son sözlerine...

Konuşmaya bile dermanın yokken bana neler söylemeye çalışıyorsun farkındamısın?Ağzından köpük köpük gözüken kara rağmen bana neler söylemeye çalışıyorsun?Nasıl oluyorda kendinde bu gücü bulabiliryorsun?Offf sorularla başa çıkamıyorum artık...

Sorular sorular sorular...Aslında bir tanesiyle başa çıkabiliyorum.Hani senin şu "evet" derken bana sarıldığın soru...

Onu çok ama çok özlüyorum...

Gözümü kapadığımda sensizlik,gözümü açtığımdaysa tüm çıplaklığıyla gerçek sessizlik!
Seneler evvel de yoktun,seneler sonra da olmayacağının sözü artık bir başkasının parmağında parlıyor. Her salisesinde seni vuran saatleri fırlatıp atıyorum şimdi,içimden fırlatır gibi seni. Kabullenemeyişimi mazur gör. Ben, beni bir tek sana ait bildim.Kendimi sana ait kılışımın hasabını da yıllarımla ödedim. Ardımda anmak istemediğim hasret dolu günler,arınmak istediğim duygular var. Gecelerce sana yandığım günler... İşte ben o hasretle dolu gecelerin kucağında ağlayarak tutunmaya çalıştım hayata.Sense yoktun, bugün olduğu gibi bundan sonra da olmayacaksın. Öyleyse git!

Özlemleri yitirip,seni bitirip çekiliyorum şmdi.

Sonu bekleyerek yaşayamazsın. Ya sen sonu getireceksin ya da acizlerin yaptığını yapıp bekleyeceksin. Umudun varsa kalk ayağa ve düş önüme. İstediğin sona davet bekliyordun değil mi? İşte sana davet! İsteklerin üzerine sürüngen olma zamanı... Anlamanı bekliyorum senden ömür denen kum saatinin ecele nasıl kurban gittiğini. Neyi aradığını biliyor musun? Ölüm sana getirecek? Kurtuluş mu? Bitiş mi? Ölüm aslında yeniden başlayıştır senin avuçlarında. Ölüme bu kadar istekliysen ya acının dikenlerinde yürümeyi beceremedin ya da acizlere ait olmadın. Ölmek mi istiyorsun? Tamam, atla bu uçurumdan ama ölümün sonrasını ben tadabilirim. Çünkü kan içinde kayalıklara çakılmış bedenini ben göreceğim. Şimdi soruyorum sana benim gibi izlemeyi mi? Yoksa yükseklik korkunu yenip ölüme katılanlardan olmayı istersin?

Ben tüm mahlûkatların yaptığını seçmiyorum çünkü onlar ölümün yeni başlangıç olduğunu anlamayan korkaklar. Şimdi ya atla ya da benim yanımda dur. Canın yanıyorsa ölüm sorusunu neden sordun bana? Sorularla zehirleyenlerden değilim seni. Sorularda gözünü açan bir kâhinim. Şimdi gör ölümü ve ötesini ikinci bir defa anlatmaya gelemeyebilirim sırada senin gibi ölümü arzulayanlar var çünkü...

yine sadece seni düşündüm dün gece. deniiz suyu kadar soğuk gözlerin geldi aklıma, “o” uğruna dünyayı yaktığım yalancı gözlerin. pişmanlıklar denizinde çırpınıp dururken düşlerim, yıkıntılar arasında bulursun sevdayı diyesim var sana. seni unutmak için her şeyi denediğimi sanıyormuşum ama eksik var halen. Takvim yapraklarını her koparışımda kan damlıyordu yüreğimden. Şimdi bir bir tozlu raflar da kalan resimlerini yakıyorum. Ellerim is kokuyor gözlerim keder. Fırtınaları dindirdim o soğuk denizlerinde. Yüreğine iyi bak sevdiğim. Şimdi sensiz ölmenin tam zamanı.

Ben senin cam kesiğin.. bıraktığın izler beyaz; sen benim kılıç yaram, bu yara asla kapanmaz..

Seni ne zaman unutacağımı sorma , çünkü ne zaman öleceğimi bilmiyorum..

ne zaman öleceğini bilseydin onu unutmak için çabalar mıydın ki?