Karanlıklardan akan damlalarda buldum seni. İçin lanet kokuyordu ve tenin pislik içindeydi. Bin bir kapı ardına sakladığın kalbin hazine ihtişamındaydı. Anahtarlar aydınlığın kahpe koynuna koyulmuştu. Sonsuzluğu paylaşarak aramaya başladık seninle. İblisin ışık sızıntısı aldatmaya çalışıyordu bizi keşmekeş içinde. Çocuk çığlıklarının hayat bulduğu ormana vardık. Kan nehrinden kanaya kanaya içtik hayat suyumuzu. Ve varoluş gözlerimizin içindeydi...

Parlayan kötülükler bizi yöneltiyordu saçma sapan oyunlar oynayarak. Taşlara yerleşmiş kan emicilerimiz bizi koruyor kıyametin havai fişek gösterisinden... Elinden kaybolup giden zamanın zehri bedenime işlendi. Aydınlığı içime yerleştiren tapınağımızı yaratandı. Ama asla kabul etmiyorum... Damarlarında hala karanlığın zehri gezinirken nefes alamayacaksın aydınlığımda... Sakın açma kapılarını çürüyen tanrıya!

İyi bir yazı olmus umarım her zaman devam edersin

Gönderen: @r-ainmaker

İyi bir yazı olmus umarım her zaman devam edersin

yorumun ve ilgin için teşekkür ederim. bu yorumlar beni daha da teşvik ediyor. devamı gelir umarım bende istiyorum devam etmesini. Gene tşk ederim.

Işıklar sonsuzluğun dans gösterisine eşlik ediyordu. Dünyanın sonu çıplak ayaklarının altında kayıp gidiyordu. Adını haykırmayı bırakan cüsseler koşuşturuyordu kurtuluşu varmış gibi. Size sonsuzluğu emrediyorum diyerek gözlerine hâkim olup, ruhunun ağlamasına engel oluyordu. Hafifliği arayış uçurumlardaki tablolarda mıydı hep? Sakının çıplaklık üzerindeki kesiklerden hayat bulmaya çalışırken... Batırıyorken kendinizi her gün kan banyosuna aklandınız mı? Büyük bir korkuyla sarıldı boğazı kadının elektrik kablosuyla... Hâlâ boğulmaktaydı dünyasal havadan... Parmağı kıpırdardı cellâdın masasında. Ayrılıyordu çöplüğe atılmış dünyadan. Kapılarını örttü güzellik ölü gözlerinin yanında...

Anlamsız duyguları hissediyorum.
Hiç de tanıdık değil...
Yardım istiyorum duvardaki tablodan,
Renklerini solduruyor...
Odamda yaşamayı düşünürken;
Rutubet kaplıyor...
İstemiyor musun beni demek isterdim...
Her gün pencereden izlemek ne güzel!
İnsanları, yaramaz köpekleri, sevgilileri,
Acımıyorsun bana değil mi terk edildim diye?
Üzgünüm böyle olmasını ben istemedim...
Sende sırtını dönüyorsun bana,
İğrenç varlıklar gibi...
Pekâlâ...
Seni reddediyorum!
Sana inanmıyorum!
Ve devamında sana meydan okuyorum!

Acımıyordu belliki.Katılaşmanı istiyordur belkide, sen bunu düşünmesende.Yada senin farklılaşmanı istiyordur.Nerden biliyorsunki birşeyler düşünmediğini?Gerçi kim bilebilirki...Bende bilemem, sende, o da ve umutlarımızda.Gerçi umut ettikçe onların eline yem vermiyormuyuz sanki.Bu şekilde sınavlar yüzünden hepimiz bu hale gelmedikmi?Elbette bu yüzden geldik.Elbette bu yüzden geldim.Sadece küçük işler için evdev çıkan o kızı hatırlıyorumda.Bir defa konuşma şansı bulduğum o kızı.Beni çok sınadılar demişti.Şimdi anlıyorum ne demek istediğini.Sende onun gibi değişiyorsun yöönünü anlatamıyacağım bir şekilde.Oda değişmiş.Bende...Bu yüzden nefret ve sinsilik duygularım hat safhada gelişti.Sınav edilenleri gördükçe ve sınav edildikçe çıldırma seviyesine gelip içim içimi yedi.Sonra içim içimi bırakıp etrafa dadandı.En sonunda da meydan okuduk hepimiz birilerine.Ölüme,tanrıya,inançlara,dostumuza,düşmaınımıza,aşkımıza,sana, bana, meleklere...

Güneşin tırmaladığı ormanlardan kaçtı göbek bağını dişleriyle kopartarak... Kana ihtiyacı olan tabiat ondan besleniyordu vahşiliğine zifiri karanlığını alarak. Gecenin katliam tohumlarını yeryüzüne serptiği zaman tüm ruhların tenlerde kan akıttığın zamandı. Bedensel zevklerin vahşice düş güçleri gelişmişti. İnsanoğluyla beslenen tabiat nasıl içine alıyor hiçliği. Bastığın toprak cesetlerin antikoruydu. Yeniden dirilen bedenler efendinin kuklasıydı. Ateş içinde dans eden kemirilmiş bedenler ibadet halinde... İbadethaneler kapanmış tanrıçaların melodileri için. Kılıçlar şeytanın emrindeydi kutsal keskinliğinde...

Kalıba dökülmüş iğrençlik beyni kemiriyor damarı ele geçirerek. Tüm perdeler çekiliyor ağzı kan olmuş insanoğlu ile. Perdeye bulaşmış kan temizlenmek üzere gömülüyor mezarımıza. Maddesel dönüşler vardır tekrarı olacak bu döngünün...

Yan mezardan gelen çığlıklarla sıçradım bu gün yine.Geçmişin bu kadar acı verdiğini tahmin bile edemezdim.Ama artık görebiliyorum ki, şükürler olsun geç görüyorum.Herşeyden kaçmayı becerebilen bi insanoğlu oda bana anlattığına göre ama bu kadar acı çekecek ne buldu kaçtığı şeylerde hiçbir mezarlık ahalisi anlayamadı.Galiba mhtara iltecekler olayı çünkü diğer yanımda yatan ve bıçaklanarak ölmüş 3 yaşındaki çocuk çok korkuyo bu seslerden...

eylül’ün ürkek mateminden geriye kalan soğuk bir serzeniş vardı kentin siyah beyaz tuvallerinde, yapraklar son bahara aşikar olmuş birer birer bırakıyordu kendini boşluğa,mısraları bir bir silinen şairlerin hüznü yükseliyordu yıldızların en uzak ve en renksiz olan hudutların sınırına...bütün karanlığı delicesine yaran ne gece ne de gündüz dinleyen bir sena belirmişti düşlerimin ufuğa salınan sabahında. Tadı diken diken bir tebessümün yağmuru damlamıştı dudakların tam ucuna ve ben geç olsada anlamıştım bir eksikliğin dokunuşuydu tenimde boğulan...

gözlerimi kapattığımda göz kapaklarımdaki kanı görünce anladım yaralandığımı.bunu yapan elimdeki çiçek olamazdı ve afallamış bir vaziyette kalakaldım.kafamı gökyüzüne kaldırdığım gökten bir bir düşen sevgi kırıntılarını gördüm.gözlerimde bunlardan masumca yararlanmak istedi ama anladığım kadarıyla yine masumluk onları yaraladı...

insanlıktan çıkmış gibiyim. yakıştıramıyorum kendimi insanlığa. büyüyor bedenim, değişiyor şeklim. her ne kadar topraktan yaratılsakta bedenide barındırır mı her canlı, her bir şeyi?
her bir elementi. barındırır belki.
dünyagibi hissediyorum kendimi. insanlar benim içinmde. yaşanılanlar. seller, depremler.
"kendisine kapılan seller" * sadece uzaklaşıyorum yavaş yavaş güneşimden kendimden.
zaman ne getirir bilinmez. batıyor benim için hayattagün gibi. ve batıyoruz hep birlikte.
içimde barındırdığım tüm canlılarımla.
güneşim sönüyor, ben ateş böceğini oynuyorum.
sakıncası yok. sakince gelen ölümün soğukluğu gibisin benim için. geleceğibelirsiz, yinede uyuşmanın verdiği huzur gibi bişey işte.
gidabına dalıp gittiğim bir değirmrn gibisin, içine aldığını öğüten, hapseden bir oyuk. tıpkı kalbim gibi;delik! çekimi hakim, başka hiçbir şey görmüyor, istemiyor ki göz dediğin. görmekle yükümlü sadece

oydum gözlerimi senin için.seni gözlerim kadar yanlı görmemek için.ben seni kalbimin en derinliklerinde görmeliyim.o kadar derin olmalı ki bu gözlerimin yakalayacağı her kusurdan kaçınmalıyım.çünkü kusurlar engelleyebilir derinlere inmemi.sen benim gözlerim olabilirsin değil mi?sen benim tenim olabilirsin...

Kurtuluşum yok karanlığından!
Yaşattığın yaralı sahte kalp!
Bana bir mum ver zifiri dünyanda...
Tüm uğraşım alacakaranlık...
Korkuyorum kaybetmekten!
Korkuyorum aydınlığı bulmaktan!
İşkence yapıyorum ruhuma senin için...
Bedenimi kanatıyorum kötü ruhlardan arınmak için!
Büyük bir çukur aç kafatasıma,
Mezarında ölümsüz olmak için...

Ölmekten korkacak kadar aciz miyim sence
Yoksa sensiz ölmekten mi korkuyorum?
Kafatasının içinde gömülmek değil
Ben kalbine gömülmek isterim
Ve Ruhumdaki bütün kirleri sandığıma saklarım
Böylece ne kimse ulaşır nede görür
Bele beraber sonsuzluğa gider
Ama yanımda değil uzakta.
Sakla beni lüften
Üzerime aydınlık geliyor
Kör gözlerimi açıyor bunlar
Ölürken bunu yaşayamam.
Sakla beni lütfen
Sensizliğin korkusu geliyor
Bende kaçacak güç kalmadı
Bari ölümüm kaçmadan olsun...

Belki de elimin titrek olma sebebi de;kaynağını yırtarcasına belli eden miğde bulantım gibidir.Kendimden bile inkar ettiğim bu dramatik kararmalar;hayatımın nerdeyse tümünü kaplamıştır zannedersem.Dimağımda güzel hatıralar;parıltısını belli edemezken içimdeki trajedi üçgeninde; hayatımı domine eden ardışık gölgeler bir karabasan gibi üzerime çöküyor... Bazen kafamın girdabında canlanıyor;şu kalemlerin dili olsa acaba bana ne fısıldar?Kendilerine yaşattığım titreme kaynaklı atakların hesabını nasıl sorar bana?Yazdıkça bitmeyen ve kağıda döküldükçe kaleme kan kusturan denemelerime nasıl küfreder?Belki de bu sadece benim kafamın yalınlığı ve hayal gücümün bitip sönen bir bir mum misali tükenişidir. Bunu düşündüm; belki kalemlerin dili olsa benim girdiğim sisli bunalımı çözer,dönüş biletini alamadan çıktığım yolculuktan beni döndürür sandım bi an için...

Trajedilerimi yırtıp atıyorum her seferinde.Ama kalbimde beliren anlık bi ışık,tüm düşüncelerime hakim oluyor,adeta bir dikdatör gibi hükmediyor...