Sen herkese gulucukler sacarsan kımse de senın derdın olduguna ınanmaz. Cunku sert dertsız tasasız gamsızsın.. Rahatsın herseyı udusnmuyorsun olursa olsun dıyorsun.. Ama bırde senın ıcınde yasadıklarını bı bılseler.Bı gorebılseler .Su duvarların bı dılı olsa da yasadıklarını gosyaslarını yukses ses eslıgınde doktugunu, .degmeyen ınsanlar ıcın bıle aglayıp zırladıgını , yoruldugunu anlatsalar.. Hersey cok guzel gıbı gozukuyor dısardakıler ıcın

Bu benim için herhalde.

bu aslında hepimiz için geçerli değil mi? yaptıklarımız neticesinde bu hale getirilmedik mi? bizleri anlamalarını saglamak için o kadar çabalamamıza rağmen gene anlayamadılar ki bizleri.

Gönderen: @silence-3

Ben yıllarca içimde aynı felsefeyi yaşattım, kendi kendime bunu söyledim, ona inanmak istedim belki de.. "sen ise gidenlerin geri dönmesini bekliyor her şeyin harika olmasını istiyorsun. Keske öyle olsa hersey." Evet ben hep kendime aynı şeyi söyledim, "Benim isteyipte yapamayacağım şey yok.!" Ama gerçekten dostum, sadece istemek yetmiyor(muş).

Yazı güzel olmuş, bende kendimden bir parça yakaladım yazının içinde, ellerine sağlık..

Bir ara intihar konusuna değinmişsin, buna cevap olaraktan sana bir dörtlük yazayım..

"Devam etmek basit bir seydir
Geride birakilanlardir zor olan.
Bilirsin ki uyuyanlar aci duymaz
Yasayanlardir korkan..."

A Tout Le Monde

ben atlatamadığım bir durumdur kendi üstümde hep aynı şeyleri yaşar ders almam devam ederim gene. ikinci olarak intihar demiyelim. o benim ölümüm. öldüğümde ne olacağını düşündüm.empati diyelim. tabut un içinden dışarı gözlemlemek

çok güzel ve yürekten yazmışsın tebrik ediyorum helal olsun...

Her geçen gece, ölüme bir gün daha yaklastigini; zamanin bir nehir, kendisinin bir sal olup da, O dursa da yolculugun devam ettigini anlamali .. Bas döndürücü bir hizla geçiyorsa bir birinin ayni günler, her aksam ayni can sikintisiyla eve giriliyorsa, degistirmeye çalismali bir seyleri; küçük seylerle baslamali belki; örnegin, bir kaç durak önce inip servisten, otobüsten; yürümeli eve kadar, yüregine takmali günes gözlüklerini; gördügünü hissedebilmeli!

Can DÜNDAR.

tşk ederim yorumun için.

Dedim ya, tekrar yazmama sadece adın yetti. Aslında gece yazamam rastlantı bu defa, “boş zamanım” şimdi olabildiğinden. Önce de söylediğim gibi hayatımı ben yönetmiyorum, sadece rolünü oynayan bir oyuncuyum ben; yazan ve yöneten ise belli. “Boş zaman” diyorum ancak uzun süredir boş zamanlarım en ciddi zaman aralıklarım haline gelmeye başladı, çünkü ancak bu zamanlarda kendimi dinleyebiliyor, dinlenebiliyorum. Bazen başka bedenlerde olan ancak hepsinde benden bir parça benlik olan dostlarımla bazen de -kimi zaman (Nazım Usta’nın dediği gibi) kendisine nefret ve merhamet duyduğum ve bu yüzden çileden çıktığım- kendimle dertleşiyorum. İşte böyle zamanlarda kendimi bulabiliyorum ancak. Bu zaman aralıkları geciktiğinde ise günlerime kayıyor gecelerim, hesaplaşmalarım gün içinde gerçekleşiyor. Düşünceler ve zorunluluklar birbirinden kesin bir çizgi ile ayrılması gereken iki zıt kutup iken, siyah ve beyazın karışması gibi, aklım dumanlanıyor ve bir sis bulutuna gömülüyorum. Ne siyah olabiliyorum ne de beyaz, grinin kararsızlığında kayboluyorum. Sonuçta ise melankolik ve paronayak yani uykusuz, aksi, nalet bir adam oluveriyorum.

Tamda paranoyanın acı veren bensizliğini okşuyordum bende şuan.Ve şu dediğim zaman diliminde bile akrepten korkuyorum.Yada duvarların herhangi bir hamle yapmasını bekliyorum.Hatta biliyor musun bir ara metabolizmamın benle alay ettiğini bile düşündüm.Sırf bu yüzden uyumaya zorladım onla aramdaki bağı koparmak için.İşte ben bunları yapa yapa paranoya aşkla tanıştım ve senin yazdığın satırlarda o resmi bir daha gördüm.Kendinle kavga edebilecek kadar güçlü ve düşüncelerine boğulcak kadar sakin şeyi işte ben bu satırlarda gördüm.Ve ben bu satırlarda maziye geri döndüm.

sonsuz tenindeki şizofreninin tadına baktım
biraz yokluk biraz ben ve az da olsa sen yoktun
bizimki hayalin sevişmesiydi kuytu karanlıklarda
sadece ölümün okşanışını beğenmedik
düşünmeyen beyinlerin ormanın da

Bu mısralarla çıktım tıkanmış damarlarımdan
Kalbim arkamdan yeni kan pompaladıkça sıkışmıştım oraya
Ve bu kelimeleri okuyunca fırladım ordan.
Bir kolumda melek bir kolumda şeytan
Üç kişilik dev bir kekremsi orduyduk
Kekremsi çünkü ben oratada hep aksattım hep tökezledim
Ve bu mısralarla çıktık kirlenmiş tırknaklardan
Yorgun ellerin kirlenmiş siyah tırnaklarından

ne kalmıştı bu sancılı ruhtan geriye. hiç deyipte geçmemeliyim.oysa hiçliği tanıdığım anda başlıyordu tüm gerçeklerle savaşım..ve benki kalem karartısına sığmayan öykülerin kahramanı sözverdim kendime direneceğim.bir enkazdan kurtulan çocuk gibi yeniden açıldı hayat pencerem.dışarda ağır bi koku.kana boyalı caddeler.kendimi vurmuştum bana yakışırr diye.şimdi pusuda gözlerim.mevsim bahar olsun ve ben yeniden dirileceğim..

Gecenin sevgilisini öldürdüğüm için üzgünüm...
Gökkuşağının renklerini soldurduğum için üzgünüm...
Güneşin ışıklarına ayna tuttuğum için üzgünüm...
Gecenin kayan yıldızlarında dilek tutmadığım için üzgünüm...
Ağaçların gövdelerine bıçakla adımı yazmadığım için üzgünüm...
Denizlere taş atmadığım için üzgünüm...
Dilenciyi düşünmeden küfür ettiğim için üzgünüm...
Annemi öldürmekten son anda vazgeçtiğim için üzgünüm...
Duygularımı öldürdüğüm için üzgünüm...
Üzgün olduğum için üzgün duygularına düşmek için uğraşmaktan,
Ve insanların gülüşlerinde birer üzüntü olarak kalmaktan,
Gerçekten üzgünüm...
Sonsuzluğumdaki üzgünlüğün nefesini hissediyorum...
Üzgün yalnızlık gibi...

Tam da saadetin ortasına geldiğimizde
Sıcacık bir öfke dolu deniz ...
Ya sen geçmişine inanmıyorusun
ya da geleceğin kandıramamış seni
Utandırma düşlerini
Ertelemeden yaşamaya çalışmanın
o asil sandığını
çıkart sakladığın yerden
Yok... söyleme o yarım bırakılmış sözcüğü
" ölüm " denilince yüreğimin direği sızlar benim
Anlamsızlaşır... eksilir ... hiç kalırım...
Yarın yokmuş gibi bugünden doğ düşüne
Geceyi hiç bekleme
Parmak uçlarından sızan yalnızlık
Bulandırmasın dimağını...
İçinde arındığın bu gerçeklik senin
Sür yüzüne
Sür gök - yüzüne

biz farklıyız ve bu farklılığın acısını çekmek için gönüllü olanlarız.

acının dehlizlerinde uyuyan yaratıklarız.

farklı olduğumuz için herşeyi farklı yaşıyoruz.