Yok değil mi beni sevebilme ihtimalin, hiç bana gelme imkanın yok değil mi? Düşlerin bana hiç koşmayacak sevgili. Kendine dönebilsen, bakmakla görmek arasındaki o ince çizgiyi aşabilsen, göreceksin olduğun yerde olmak istemediğini… Hayatın içinde nefes almak ne kadar gerçekse, ayrılıkta aşka dair derim kendimce ve bir otobüs gelip alacak seni beklediğin yerde, tam buldum dediğin anda gelip seni alacak aslolan durağına doğru götürmek için o otobüs ve sen yol alacaksın ama yol almalardan korkma, yalan yolculukların sana doğruya götürecek ve sen öğreneceksin ama senin gün içinde yıkılışlarını görünce her ayrılıkta hüznüm oluyorsun, yağmur yüklü bulutlar gibi çöküyorsun gözlerime… Yağmak istesem de yağamıyorum sevgili, seni taşıyor gözlerim ve düşeceksin diye sakınıyorum işte ve ne zaman bulsam gözlerini gözlerimde vuruluyorum tetik düşüren bakışlarınla. Sende kalıyor öksüz şarkılarım, yarım kalmışlığım sende kalıyor ve gözlerim kan çanağına dönüşüp yollarda kalıyor ve gelmiyorsun nedense bana. Gözlerimin önünde gidişlerini görüyorum ve ve taşıyamıyorum artık sensizliğin ağır yükünü, en çok akşam saatlerinde görünüyor içim, soyunur dışım çekinmeden yalnızlığımdan. Acılar siniyor yüreğime, bir ıslığın yarısı çağırıyor beni, diğer yarısı sensizliğimde kalır.

Gözlerim, saatlerde hapis zamana takılı kaldı, bakışlarım asıldı gece yarılarını geçen bir anda kimsesiz gibi duran saatlerdeki zamanda… Sen gideli yıllar olmuş gibi geldi bana. Düşlerimin loş ışıklarının aydınlattığı sokakların sisini yararak gelirdin bana kızıl saçlı prenses ve ben bana doğru attığın her adımında yüreğimin yerinden çıkıp gideceğini sanırdım. Bakışlarımla anlatırdım sensiz çaresizleştiğimi çevremdeki maskelerinin müptelası olan insanlara ve sen yokken susardım. Sesimi, ruhumu sana sakladığım gibi saklamak isterdim. Susardım, uzun uzadıya, sensizliğimin acizliğini sessizliğim anlatırdı.

Gel zaman git zaman saçlarına kırmızı düşlerini serpiştiren kız ay ışığına tutkusunun aşka dönüştüğünün farkına varır. Korkar haliyle.

Geceleri kendini bir odaya kilitlemesini ister en yakın dostundan. Penceresi olmayan bu odada mum ışığında oturur sabaha kadar.

Mum ışığına takılı gözleri ile ayışığının hayalini kurar..
Kurar ve kızar kendine...

Bilir aşk sevdaya yelken açan bir kayıktır. Ve sevda denizi adamı yer bitirir...

günün ilk ışıklarıyla geceye başlıyorum.. güzdüzdeki karanlık kadar beni aydınlatabilecek misin merak içersindeym..

Arapçada karşılığı bulunmayan tesadüf kelımesı her sokak başında karşıma cıkıyor plansızca.

Amaçsız meraklarım için Tarot kartları seçiyorum hala
Bır Geçmiş , bır gelecek ,
Birde bizim için.

Saat yönünde cevırıp kapatıyorum fincanları
İçemediğim kahve telvelerınde arıyroum seni ve beni.Sıyah ve beyaz arasındakı keskın fark gıbı.
Kırk yıllık hatır yalanına hıç maruz bırakmamıştım seni.. Ya da kırk yıllık köle oyununa. Kırk yıl sonra,
Kırışan ellerıim için duvara bir çeltık, Pişmalıklarım içinse denize bir taş atıyor olucağım. Tıpkı senın şimdiden yaptığın gibi.

Beklemiyoruz biz artık!

Beklentilerimi en dibe kadar çektim.. Artık ne bir beklenti ne bir beklediğim var tam oldu şimdi herşey oturdu yerine.. Taşlarımdan yolalrımdan geçenlere sadece el sallamakla yetindim bir de bir damla gözyaşı ekledim kenarına.. baktim gördüm ve kör oldum aynen duydum dinledim ve sağır olduğum gibi. şimdi 3 maymun u oynuyorum ne görüyorum ne duyuyorum ne yde konuşuyorum sadece yazıyorum.. seyreyle dur şimdi uzaktan...

Onu yazmaya başlıyorum bir yerden sonra, kimi zaman meydan okuyup hayata onu kimselere vermeden kendime saklamak istiyorum ama yapamıyorum. Vakti gelince gitmesini bekliyorum onun, gidecek ve bana sürekli bunları söylüyorken bir gün yok olacak. Ona fazla alışmak istemiyorum desem de şimdiden vazgeçilmezim oldu. Daha ötesi yok bu alışmaların ve ben sende buldum kendimi

Çık artık karşıma da seni yok edeyim
Yatağım diken olmaktan vazgeçsin azıcık huzurla uyuyayım...
Halâ beklemedeyim.

Yokmuşum gibi davranmaya devam ediyorlar.
Onlar böyle yaptıkça bendeki sığıntı oluşu arttırıyorlar.
Kilo kilo baldırlar, ellerde sigaralar, kart kahkahalar.
Yalan göz yaşları. Yalan sevmeler. Yalan utkular. Yalan yengiler.
Bir de beni yok saymalarını eklersek onlardan neden bu denli nefret ettiğimi anlaşılır olabilir.
Bana bir az bakıp, sen iyi belle çaylak dercesine.
Neyse. Aslında tümü yenik bu kadınların. Tümü mutsuz.
Bir itiraz çekiyorum, lafın ortasında. Tümü birden bana saldırıyor.
İçimden kıs kıs gülerken, saldırının dozu iyice artıyor.
Kahretsin zayıf anlarında binicem tepelerine.
Konuşma boyunca yakaladığım açıklarından bir bombardıman, bir bombardıman.
Önce saldırının kimleri ilgilendirdiğini analiz ediyorlar.
Epeyce bir duraksamadan sonra toplu saldirida karar kılınıyor.
İşte şimdi tamam diyorum. Gözlerimi yumup ağzımı açıyorum.
Beden ölçülerinin akla sığmaz rakamlarından bir başlıyorum.
Hemen sesleri kesiliyor. Biri kalkıp gitmeye niyetleniyor.
Bir diğeri annemi suçluyor.

Farkedemezsin bir bakarsın A çocuk kocaman olmuş
Ekilen çıktığı zaman etkileri çıkar arada boşluk olur farkedilmez
Sen kendi yükünü çekeni senide taşıyanı uyan diyorsun
Uyanırsa senide kendinide zararı var şeytan sokacaksın
Bırak mutlular ne güzel çalışıyorlar zevk alıyorlar
Kim diyor bunu kendi yükünü çekmeyenler neden
Garip bir durum yoksa şaşmakmı
Şaşmaksa normal insan şeşer beşerdir

Beni yanıtlamaktan vazgeçiyorlar. Ağlamanın sınırında bekliyorlar.
Meydan bana kalıyor ben var oluyorum.
Var olmalarını yok olmalarını birileri üzerinden sağlamaya çalışan kadınlar.
Bir parça et olduklarının bilinciyle, asıl bilinçlerini köreltmiş insanlar
Mutluluklarını başkalarının yok sayılmasına bağlayan insancıklar.
Ne denli zavallı olduklarının bilincinde değiller.
Düşünseler olacak.
Düşünseler.
Düşünebilseler.
Çok mu aykırı bulundukları kalıba.

Mutlu iken bir insan nasıl yazabilir merak ederim ? Ya olmayan bir duyguya sokacak kendini ya da zorla mutsuz olacak insan.. Sanırım artık yazamıyorum ttam elime alıyorum kalemi etrafımda gülen bir insan var . O bile yetiyor mutlu olmam için o bile yetiyor tekrar gülebilmem için. Bir müddet sıkıntılardan uzak durmak ne güzel. Eninde sonunda bitiyormuş hüzün onu anladım snaırım kafayı takmadan yaşayabiliyorsun, sanırım kendini daha fazla üzmeden de yaşayabiliyorsun.

DÜşünceler,fikirler,inançlar vs herşeyimiz farklı olabiliyor insanlarla ama yaşanılan olaylara karşı verdiğim duygusal tepkiler gerçekten birebir tutabiliyor.Bu yüzden de sanırım insanlar şarkı sözlerinde dahi kendini bulabiliyor!ilk yazdığın yazı gerçekten çok anlam yükledi beynime...(uzun zamandır yazamıyorum tıkandım sanki enazından kendim yazmışım gibi hissettim,beynimdekiler biranda dışa vurmuş gibi) kalemine sağlık

Zamanın kıyılarında yürüyorum sessizce
Kitlenen düşüncelerimi gömüyorum beynime
Düşünmek zor,nefes almak kadar
Ölmek çokzor,yaşamak kadar

Hayatın son anlarında,yaşamın kıyılarında kararsız kalmak
Önemini yerini anlayamamak
Tutunmak için bir sebep aramak,aramak?

Ölüyorum sanki içten içe sessizce...
Tutuyorum nefesimi bilinçsizce...
Gözyaşlarım akıyor içime içten içe...

Sahte tebessümler,sahte eller kadar acı!
Sahte insanlar,dostlarım var sanmam kadar sancılı!

Gönderen: @ateme

DÜşünceler,fikirler,inançlar vs herşeyimiz farklı olabiliyor insanlarla ama yaşanılan olaylara karşı verdiğim duygusal tepkiler gerçekten birebir tutabiliyor.Bu yüzden de sanırım insanlar şarkı sözlerinde dahi kendini bulabiliyor!ilk yazdığın yazı gerçekten çok anlam yükledi beynime...(uzun zamandır yazamıyorum tıkandım sanki enazından kendim yazmışım gibi hissettim,beynimdekiler biranda dışa vurmuş gibi) kalemine sağlık

Çok sıkıldım ... Bu insanlar bu şehir,bu dört duvarhiçbiri sen değilsin.Gökyüzü bile karanlık burada,birçok yıldız olsada...
Gitmem gerek bir an önce,sadece gitmek... Hedef için değil,bir hedeflede değil...Sadece gereken bu olduğu için gitmem gerek...
Şehrin ışıkları bile alabildiğince değil burada,bir sonu var..Umarım o son bizim sonumuz olmaz...
Yazılan herşey bilinir gibi,söylenen her söz sadece söylemek için sanki burada..Sanki tüm insanlar kendisi için burada.Sanki herşey benden uzak..Kulaklarda çalan her şarkı belkide aynı.Kim söylerse söylesin akıllara birini getiriyor.

Sanki herkes benim gibi sensizlikten ölüyor.
Belki herkesin bir umudu var.Benimde bir umudum var bu şehirden;yağacak yağmurlar , yağacak ki seni görebileyim her damlada saf,temiz... Yağsın ki yağsınki toprak koksun birazda bu şehir,seni koklayım toprakta.. Güzel,narin,insanca...

Yeter ki sussun insanlar . YEterki sussunda konuşsun yağmurlar anlatsın bir daha bulamayacağı aşkları kaçıran insanların hissettiklerini ... Sussun dudaklar sussun ki anlatsın yağmurlar tüm sevgileri...

Uzun süre oldu buraya uğramayalı meğer ne çok dökmüşüm buralara. kimisi eteklerimden kimisi ruhumdan. en güzeli de sadece benim gibi olanlar ile berabermişim. Zaman su gibi akıp geçerken ben bir damlasından ancak koyabildim bardağıma. o da şu anda yanımda. 2 senelik evli ve bir oğlum var. sanırım o da benim bardağımdaki su damlası. gönül isterdi ki musluk açıkken doldurayım ama ben hep bardağı boş görmüşüm ya da bakmayı bilememişim.