ah ah yine çocuk olsam her maçtan sora kötek yaerdim

Çocukluguma gittim bi an

yeni nesil artık halı saha maçları yapıyo

hakkaten yaa.bizim orda var bi halı saha.veletler orda oynuyo topunu.biz arka caddede oynardık ya da en ii ihtimalle ortaokulun kum sahasında.bi de şöyle bi durum var.arka caddeden araba cok az gecerdi.ne hikmetse biz maça başlayınca vızır vızır araba gecerdi şeyettiğimin yerinden, uyuz olurduk.sürekli duruyo maç."Durun laaaan, araba bi geçsin" aq

vay ya ne günlerdi beee...

mükemmel tespit arkadaşım.çok güzel olmuş. demek Türkiyenin 4 bi yanında bu sokak futbolu kültürü aynıymış. bende defans'tım zamanında.her türlü hareketi yapardım ama defanstım...
öff beaaa her pazar mahalle maçı mı olur be arkadaşım... pestilimiz çıkardı mahalle maçından sonra. ama daha maçın üstüne bi de hazır toplandık turnuva yapalım derdik.genelde 1. olduğum için herkes benle olmak isterdi.özlemişim lan!!!

ben bizim köyün forvetiydim bee ne günlerdi tarlada maçlar ( sokak degil ama olsun )

çocukluğum bu mahalle maçlarında hep kırgınlıkla geçmiştir.tombiş bi hüdaverdi olduğum için hep kaleci olurdum.kale küçük ayı büyük mevzusu

zuhaha abimde sürekli bana ya abanma kızım şu topa derdi küçükken bi dal x abiye al topu hadeeee....

once bize derlerdi wer abinin kıllı gogsune die sora biz demeye baslamıstık komik tarafı da teyse yafa amcaların gelip kaleleri bozmasıydı kaleleri kuran kisi gelir adımlardı bi daa sora yok buuk attın yok kucuk attın dawası cıkardı komik tarafı sırf kıllık olsun die simdi de cocukların kalelerini bn bozuorm

Ne günlerdi amk. Şahsi oynamayı çok sölerdik biz..

bu yazılan harsözlerini bizzat sarf etmişliğim vede işitmişliğim vardır belkide hayatımın en saf duygularıyla söylerdim o lafları bide bu maçlarda top sahbi her zaman oynatılırdı ve top sahipleri genelde"kazma" dediğimiz tanıma çok uyarlardı ama buna rağmen oynatılırdı(kroyum ama para bende) ve muhabbet şöle gerçekleşirdi
ali gel
mahmut gel vs vs 7 ye 7 takım kurulu en son biri sorar "topun sahibi kim" hemen topun sahibi kendiside takıma seçilcek sanarak cevap verir "benim" die ve takımın kaptı onu yaklaşır ve "sende şu duran taşı korıyıcaksın" futboldan anlamıyan "kazma" die tabir ettiğimiz çocuk bunu önemli bi görev sanıp büyükbi sevinçle taşın yakınında durur ve büyük bi hefesle bekler taşın orda maçın ilerleyen dakikalarında ona hiç top gelmeyince üç kağıda geldiğini anlar ve ağlamaya başlar topunu alıp evine gider ve annesini çağrır ve "işte bu beni oynatmadı" der o anda çocuğun annesi estirir ortalığı bundan soora çocuk artık oynıyabşlceğini zannedsede nafile çocuğun annesi gittikten soora yine eski tas eski hamam hiç bir şey olmamış gibi devam maça ve tabi çocuk asla kendi topuyla oynıyamaz

Hepsi yaptıgımız şeylerdi, ne günlermiş be, sorumsuz olmak ne güselmiş.. hafiften yalpalanıyo insan bi acayip oluyo bunları okuyunca =(

bu var gibiyidi. hatta ben post atmıştım. yanılmıyorsam

Erkekler o eski mahalle maçlarının heyecanını iyi bilir. Oyuncular arasında diğerlerine nazaran daha karizmatik, sözünü geçiren, kodummu oturturum bir tip hep var olmuştur.
Takımları düzenler, kimin nerede oynayacağına karar verir, en şişman ve kabiliyetsiz olanını kaleye geçirir, ya da geride durmasını, gelen toplara "Ya Allah" ederek vurmasını emreder.

Bu tipler bir ordu yönetiyormuş gibi takımlarını, ve hatta maçı yönetirler. Hata yapan herkese bağırır, insanı maç yaptığına pişman ederler. Kendi takımından biri faul yapmışsa ve oyun devam etmişse,
"adamın devam etti oğlum" demeleri bu tiplerin en belirgin özelliğidir.
Bu tiplerle maç yapmak Reha Muhtar ile röportaj yapmak gibidir.....