>>
Site Map
>>
Forums
>>
Karalamalar
Forum module - topics in forum:
Karalamalar - Kafa öne eðilir ve yazýlar çýkar..
başlık bulamadım..
Ayaklarının yalanlarına bastığı, onu sadece hayallerinin görebildiği bir dünyadan almaya gittim. Kuyruğundan çekerek, saçlarından sürüyerek. Ayırdım o gömdüğü yastıktan yüzünü.. çeki düzen verip üstüne başına, yerleştirdim gene aynadaki yerine. “Seni öldüren bu hayallerin olacak” dedim, ağladı.. normaldi de ağlaması, düşünceleri üzmezdi nasıl olsa, sadece dünya acıtırdı.. dayanamadı aynadan bana bakmaya, döndü, kaçmaya başladı.. komik.. ben ne kadar kaçtıysam, o da o kadar kaçabildi, ve düştü.. ben gülerken o ağladı, meydan okudu suretim. “Ben, sen değilim, çıkar beni!” diye yalvardı.. ve ben güldüm gene.. “Bırak beni, ne istedin ki mutluluğumdan?”.. “Mutlu olmak diye bir şey yoktur” dedim.. “Sadece mutsuzluk unutulur. Ölen sevdiklerin gibi.” Onun oyununda ölenler de yoktu halbuki, bilemezdi.. oyunu kazananlar vardı sadece, belki inatla, belki hileyle.. Kol yenlerinde gizledikleri silahlar, kahve kutularında uyuşturucularıyla.. Zar tutup da kazanınca sevinenler gibi yarım biri gülümsemeyle baktı bana.. “Ölen sevdiklerin mi?” diye sordu.. “Sen sevmeyi bilir miydin?” ve ben daha kendimi tutamadan, beynim bir tokat attı aynaya.. asıldı gene suratı.. “Peki ya ölmek nedir ki?” diye sordu.. yapmaya çalıştığımız şeydi aslında, oyunu bitirmek, ama kazanıp kaybettiğini bilmemek, tabi tanrı adını yakıştırdığın korkularına tapanlardan değilsen.. Anlatamadım ya ölmek nedir.. Ne kadar istesem de benim kadar rezil olmasını, içim elvermedi karanlığı hayal etmesine.. “Oyunu kazanmak işte” dedim.. “Ölmek der bazıları”.. Peki niye mutsuz eder bu insanı diye soracaktı kesin.. Belki de sormayacak, kıskançlıktandır deyip benden daha çok nefret edecekti.. Sormadı da.. Onun hayallerini süsleyen bitişin beni neden harap ettiğini bilmek istemedi.. Onun gibi düşünmüyor muydum ben de? Mutlak son, ne acı ne sevinç değil miydi? Beni üzen onların kendilerine yaptıkları değil, bana yaptıkları eziyetti. Parça parça doğrasa, yansa umurumda mıydı? Bunu kendine yapmaya hakkı vardı, ama bana değil.
“Ne o? Yoksa benim dünyamda mı yaşamaya başladın?” bir tokat daha attım yüzüne ve alev alev yanmaya başladı yüzüm. Çok acımıştı biliyorum, hissediyorum. O, aynadaki bendi ne de olsa. Acıdım haline, tuttum kolundan, savurdum gene yalan dünyasına. Örttüm aynanın üstünü. Ben vardım gene, yansımayan, gölgesi düşmeyen ben. Gene çıktım boş umutlar satmaya. İntikam almak mı bu insanlardan? Her birinin o aptal suratındaki sırıtışı silmek çok mu bencilceydi? Ne fark eder ki. Onlar sahte umutlarını kuşanırken, ben ödemelerini, insanlıklarını aldım onlardan.
Ayaklarının yalanlarına bastığı, onu sadece hayallerinin görebildiği bir dünyadan almaya gittim. Kuyruğundan çekerek, saçlarından sürüyerek. Çektim kefen bezini üzerinden, yerleştirdim gene aynadaki yerine. “Seni öldüren bu hayallerin olacak” dedim. Ağladı. Ağladıkça daha çok sevdim onu, her gündoğumunda kendimizi saklarcasına yaptığımız makyajlarımız, kat kat giysilerimiz, üstümüzdeki günah kalkanımız hep akmadı mı ağladıkça? Sadece tuzlu damlaların tadı hatırlattı bize yeniden duygularımız olduğunu, sadece o ayırdı bizi yaşamak için öldüren, öldürmek için yaşayan bizden. Ağladıkça daha çok sevdim onu, çünkü o zayıftı. Kıskandım da. Düşüncelerim, hareketlerimle hapsettiğim suret benden daha insandı. Bir tokat attım suratına, canım acıdı. Dayanamadım, tuttum kollarından, çektim kendi yanıma ve aynaya daldım. Şimdi aciz gözyaşlarımla ben, daha insandım ondan. Savurdum onu düşman dünyaya, örttüm üstümü.
Dağıttığım hiçliğin cezasını çektirdim böylece ona, kendime. Boş umutların içini boşalttığı insanlar, nedenini bile bilmediği bir hiç yüzünden düşman oldular ona. İntikam hırsım yüzlerine yansımız, derin yaraları dağlanmışçasına acılı.
Ve ben, ayaklarımın yalanlara bastığı, beni sadece hayallerimin görebildiği bir yere gittim. “Seni öldüren bu hayallerin olacak!” dediler. Ağladım. Hep olmak istediğim benin tuzlu damlalarını tattıkça, daha çok…
özgün
