>>
Site Map
>>
Forums
>>
Edebiyat
Forum module - topics in forum:
Edebiyat - Kültür de lazým tabii..
Vurulduk Ey Halkım, Unutma Bizi.. !!
Vurulduk ey halkım, Unutma Bizi
Dağ gibi karayağız birer delikanlıydık,
Babamız sırtında yük taşıyarak getirirdi aşımızı, ekmeğimizi.
Arabalar şırıl şırıl ışıklarıyla caddelerden geçerken
bizler bir mumun ışığında bitirdik kitaplarımızı
kendimiz gibi yaşayan binlerce yoksulun yüreğini,
yüreğimizde yaşayarak katıldık o büyük kavgaya.
Ecelsiz öldürüldük
Dövüldük, vurulduk, asıldık...
Vurulduk ey halkım, unutma bizi
Yoksullugun bükemedigi bileklerimize, çelik kelepçeler takıldı.
İşkence hücrelerinde sabahladık kaç kez,
İsteseydik, diplomalarımızı mor binlikler getiren birer senet gibi kullanırdık.
Mimardık, mühendistik, doktorduk, avukattık.
Yazlık kışlık katlarimiz, arabalarımız olurdu.
Yüreğimiz işçiyle birlikte attı, köylüyle birlikte attı.
Yaşamımızın en güzel yıllarını, birer taze çiçek gibi verdik topluma.
Bizleri yok etmek istediler hep.
Öldürüldük ey halkım, unutma bizi.
Fidan gibi genç kızlardık; hayat, şakırdayan bir şelale gibi akardı göz bebeklerimizden.
Yirmi yaşında, yirmi bir yaşında, yirmi iki yaşında iskencecilerin acimasiz ellerine terkedildik.
Direndik küçücük yüreğimizle, direndik genç kızlık gururumuzla.
Tükürülesi suratlarına karşı bahar çiçekleri gibi,
taptaze inançlarimizi fırlattık boş birer eldiven gibi.
Utanmadılar insanlıklarından, utanmadılar erkekliklerinden.
Hücrelere atıldık ey halkım, unutma bizi.
Ölümcül hastaydık.
Bağırsaklarımız düğümlenmişti.
Hipokrat yemini etmis doktor kimlikli işkencecilerin elinde öldürüldük acımaksızın. Gelinliklerimizin
ütüsü bozulmamıştı daha.
Cezaevlerine kilitlenmiş kocalarımızın taptaze duygularına, birer mezar taşı gibi savrulduk.
Vicdan sustu.
Hukuk sustu.
İnsanlık sustu.
Göz göre göre öldürüldük ey halkım, unutma bizi.
Kanserdik; ölüm, her gün bir sinsi yılan gibi dolaşıyordu derilerimizde.
Uydurma davalarla kapattılar hücrelere.
Hastaydık.
Yurtdışına gitseydik kurtulurduk belki.
Bir buçuk yaşındaki kızlarımızı öksüz bırakmazdık.
Önce kolumuzu, omuz başından keserek, yurtseverlik borcumuzun diyeti olarak fırlattık attik
önlerine.
Sonra da otuz iki yaşında bırakıp gittik bu dünyayı, ecelsiz.
Öldürüldük ey halkım, unutma bizi.
Giresun'daki yoksul köylüler, sizin için öldük.
Ege'deki tütün işçileri, sizin için öldük.
Doğu'daki topraksız köylüler, sizin için öldük.
İstanbul'daki, Ankara'daki işçiler, sizin için öldük.
Adana'da, paramparça elleriyle, ak pamuk toplayan işçiler, sizin için öldük.
Vurulduk, asıldık, öldürüldük ey halkım, unutma bizi.
Bağımsızlık, Mustafa Kemal'den armağandı bize.
Emperyalizmin ahtapot kollarına teslim edilen ülkemizin bağımsızlığı için kan döktük sokaklara.
Mezar taşlarımıza basa basa, devleri yönetenler gizli emellerle,
başlarımızı ezmek
kanlarımızı emmek istediler.
Amerikan üsleri kaldırılsın dedik, sokak ortasında sorgusuz sualsiz vurdular.
Yirmi iki yaşlarındaydık öldürüldüğümüzde ey halkım, unutma bizi.
Yabancı petrol şirketlerine karşı devletimizi savunduk, komünist dediler.
Ülkemiz bağımsız değil dedik, kelepçeyle geldiler üstümüze.
Kurtuluş Savaşı'nda emperyalizme karşı dalgalandırdığımız
bayrağımızı daha da dik tutabilmekti çabamız.
Bir kez dinlemediler bizi.
Bir kez anlamak istemediler.
Vurulduk ey halkım, unutma bizi.
Henüz çocukluğumuzu bile yaşamamıştık.
Bir kadın eline değmemişti ellerimiz.
Bir sevgiliden mektup bile almamıştık daha
Bir gece sabaha karşı, pranga vurulmus ellerimiz ve ayaklarımızla çıkarıldık idam sehpalarına.
Herkes tanıktır ki korkmadık. İçimiz titremedi hiç.
Mezar toprağı gibi taptaze,
mezar taşı gibi dimdik boynumuzu uzattık yağlı kementlere.
Asıldık ey halkım, unutma bizi.
Bizi öldürenler, bizi asanlar, bizi sokak ortasında vuranlar,
ağabeyimiz, babamız yaşındaydılar.
Ya bu düzenin kirli çarklarına ortak olmuşlardı, ya da susmuşlardı bütün olan bitenlere.
ÖFKELERİNİ BİR GÜN BİLE KARŞISINDAKİLERE
BAĞIRMAMIŞ İNSANLARIN GÖZLERİ ÖNÜNDE ÖLDÜRÜLDÜK.
Hukuk adına, özgürlük adına, demokrasi adına.
Batı uygarlığı adına, bizleri bir şafak vakti ipe çektiler.
Korkmadan öldürüldük ey halkım, unutma bizi.
Bir gün mezarlarımızda güller açacak
ey halkım, unutma bizi.
Bir gün sesimiz, hepinizin kulaklarında yankılanacak
ey halkim unutma bizi.
Özgürlüğe adanmış bir top çiçek gibiyiz
simdi hep birlikteyiz
ey halkım, unutma bizi.
UĞUR MUMCU
25 Ağustos 1975
Vurulan ama
öldürülemeyen, hayatını insanlığın aydınlanması için hiçe sayan büyük aydınlarımız adına Uğur Mumcu'dan halka seslenişin hüzün ve onur dolu yazısıdır... Uğurlar olsun...
| Quote: : |
Vicdan sustu.
Hukuk sustu.
İnsanlık sustu.
Göz göre göre öldürüldük ey halkım, unutma bizi.
|
Hepsinde böyle oldu çığlıklarda sustu,susturuldu.... | Quote: : |
Bir kez dinlemediler bizi.
Bir kez anlamak istemediler.
Vurulduk ey halkım, unutma bizi.
|
Anlamak istemediler,dinlemediler empoze edilmiş fikirlerle geçmişten bugüne büyüdüler yine vurdular düşünceyi..Bu paylaşım için çok teşekkürler aklıma nice isimleri getirdi,teşekkürler....
Söylenecek tek bir kelime bile yok. Her kelimesi ve cümlesi bir çok söylenmesi gereken şeyi anlatıyor. Mükemmel paylaştığın için sağol.Daha aydınlık, aydınların yaşayabildikleri, görüşlerini rahatlıkla dile getirebildikleri bir ülkeye.Bizim için kendilerini feda eden tüm fidanlara......siz olmasaydınız biz asla olamazdık sayenizde nefes alıyorum,sayenizde düşünüyor ve bu düşüncelerimi dile getirebiliyorum, sayenizde görmem gereken gerçekleri gördüm öğrendim, kör olan gözlere bir ışık olsun bu yazı UĞUR MUMCU 'YU SAYGIYLA ANIYORUZ
Henüz çocukluğumuzu bile yaşamamıştık.
Bir kadın eline değmemişti ellerimiz.
Bir sevgiliden mektup bile almamıştık daha
Bir gece sabaha karşı, pranga vurulmus ellerimiz ve ayaklarımızla çıkarıldık idam sehpalarına.
Herkes tanıktır ki korkmadık. İçimiz titremedi hiç.
Mezar toprağı gibi taptaze,
mezar taşı gibi dimdik boynumuzu uzattık yağlı kementlere
Tüylerim diken diken oldu.
Ey başkalarının hayatlarını kendi hayatından üstün tutan kahramanlar. Vurulsanız da ölmezsiniz. Patlasa da bombalar, parçalayamaz şarapneller onurla kaplı ruhunuzu.
abı bunu gordum ya harbı olsem gam yemem saolun arkadaslar burda bunu yazdıgınız ıcın.bu serıdekı dıer kıtapları da okumanızı tavsıye ederım okumayanklara 12 eylul adaleti(!!!)falan sevgıler
Gorusleriniz ve katkilariniz icin ben de tesekkur ederim ayri ayri .. Onlar bıraktı, bizim için insanlık icin savasti, öldü, öldürüldü.. Yılmadan anlattılar, ışıklarını evrene saçtılar; şimdi o ışıklar evrenden yansıyor yolumuzu aydınlatmak için.. Umarim daha cok insan bunlari okur ve o insanlarin ne acılardan gectiklerini anlar ..
unutmayin bunlari ..
Bu konu hakkinda cok sey soylenebilir ama
Soylenecek herseyi zaten arkadasimiz tum ictenligi ile soylemis
Bu yaziyi yer verdigi icin arkadasimizi tebrik ediyorum
BÜYÜÜK YAZARA BÜYÜK SAYGI OLSUN
Duvarımda asılı.. Her okudugumda bu metni her gözüm çarptıgında farklı $eyler hissediyorum..
Ben Atatürkçüyüm.Ben Cumhuriyetçiyim.Ben LÂİKİM.Ben anti-emparyalistim.Ben bağımsız Türkiye'den yanayım.Ben özgürlükçüyüm.Ben insan hakları savunucusuyum.Ben terörün karşısındayım.Ben yobazların,hırsızların,vurguncuların,çıkarcıların düşmanıyım.Öyleyse vurun,parçalayın!Her parçamdan benim gibiler,beni aşacaklar çıkacaktır.
Devrimci ,yiğit gazeteci Uğur Mumcu
Giresun'daki yoksul köylüler, sizin için öldük.
Ege'deki tütün işçileri, sizin için öldük.
Doğu'daki topraksız köylüler, sizin için öldük.
İstanbul'daki, Ankara'daki işçiler, sizin için öldük.
Adana'da, paramparça elleriyle, ak pamuk toplayan işçiler, sizin için öldük.
Vurulduk, asıldık, öldürüldük ey halkım, unutma bizi.
Bağımsızlık, Mustafa Kemal'den armağandı bize.
Emperyalizmin ahtapot kollarına teslim edilen ülkemizin bağımsızlığı için kan döktük sokaklara.
Daha soylenecek ne kaldi ki kendisini SAYGILARLA ANIYOR VE YOLDASLIK YOLUNDA HEPBERABER OLDUGUMUZU BİLMEKTEN GURUR DUYUYORUM...
http://www.whoshouldliveagain.com/
oylayın arkadaşlar milleti haberdar edin.
Henüz çocukluğumuzu bile yaşamamıştık.
Bir kadın eline değmemişti ellerimiz.
Bir sevgiliden mektup bile almamıştık daha
Bir gece sabaha karşı, pranga vurulmus ellerimiz ve ayaklarımızla çıkarıldık idam sehpalarına.
Herkes tanıktır ki korkmadık. İçimiz titremedi hiç.
Mezar toprağı gibi taptaze,
mezar taşı gibi dimdik boynumuzu uzattık yağlı kementlere.
Asıldık ey halkım, unutma bizi.
Bazilari icin idamiyla, bazilari icin icraatlariyla olumsuzleşen fedakar insanlar''Deniz GEZMİŞ, Yusuf ASLAN ve Hüseyin İNAN''her türk gencinin tanıması gereken kişiler.
uğur mumcuyla fikirlerim genelde çatışsada gerçekten mükemmel kaleme dökmüş, cidden çok sıcak ve etkileyici bir yazı...
