20 yıldan fazla bir süre önce, Helloween adında genç Alman power metal manyakları, Keeper Of The Seven Keys adında muhteşem bir albüme imza atmışlardı. Tüm heavy metal camiası, onların ilginç yükselişini izliyordu ki serinin ilk albümüne göre biraz daha sıradan olduğunu düşündüğüm (Bu, benim şahsi fikrimdir. Genellikle II. albüm daha çok sevilir.) Keeper Of The Seven Keys Part II patladı bu sefer. Part II, her ne kadar bana ilki kadar lezzetli gelmese de tüm dünyaya grubu tanıttı. İşte herşey bu albümden sonra oldu. Gitarist Kai Hansen, kurucusu olduğu gruptan ayrılarak Gamma Ray'i kurdu. Helloween, Kai Hansen olmadan yoluna daha melodik ve yumuşak albümlerle devam ederken, o speed-power metalden ayrılmamayı tercih edecekti.
KADRO:
Kai Hansen- Vokal, Gitar
Dirk Schlachter- Bas
Henjo Richter- Gitar
Dan Zimmermann- Davul
90'ların başından beri power metalin bekçisi olan Gamma Ray, 2010 tarihli To The Metal ile yolundan sapmadan ilerliyor. Hızlı riffler, senkronize ikili solo partisyonları ve bolca melodi içeren yeni şarkılar, daha ilk dinleyişte sizi sarıyor. Özellikle akılda kalıcı nakaratlar ve uzun emek gerektiren balladlar, grubun müziğine tad katıyor. Tüm bunları kaliteli bir prodüksüyon ve sağlam bir virtüözite eşliğinde duymak, albümü unutulmazlarınızdan biri yapıyor. Dinledikçe dinliyorsunuz.
Komplike yapısına rağmen akılda kalıcı melodisiyle açılış parçası Rise, dinleyeceklerinizin habercisi gibi. Çılgın power metal şarkıları Deadlands ve Shine Forever, üstün kabiliyet ürünleri. Empathy ve albüme ismini veren To The Metal ise heavy metal dersi veriyorlar.
Vokalde Hansen'in performansı, şapka çıkarılacak cinsten. Billur bir ses rengine sahip olan Hansen, bazı parçalarda o kadar coşuyor ki vokalde King Diamond var zannediyorsunuz. Övgüyü hakediyor.
Albümün en büyük eksisi, sound içinde eriyen ritm gitarlar. Oysa ki bir power metal grubu için ritm gitarların çok büyük önemi olduğunu düşünüyorum. Hatta bazı gruplar ritm gitarları o kadar baskın tutuyor ki thrash metale yakın bir sound oluşuyor. Bu da melodi, riff, solo ve vokal elementlerinin hepsinin baskın olmasını gerektiren power metalde, parça içi kakofoniyi yokediyor. (Örnek: Iced Earth.)
Tüm klasik ve power metal tutkunlarına şiddetle tavsiye ederim. Kalite!
(PUAN: 8/10)
Şu An Bağlı: 